بلاگ

یادداشت‌های کسری نوری از زندان، ۸ اسفند ۹۷

۸ اسفند ۱۳۹۷
بلاگ دراویش گنابادی
خواندن در ۴ دقیقه

کسری نوری دانشجوی ارشد حقوق بشر از دانشگاه تهران و از مدیران وبسایت مجذوبان نور است که هم اکنون در زندان فشافویه زندانی است. این فعال حقوق درویشان گنابادی سحرگاه یکم اسفند مورد هجوم نیروهای لباس‌شخصی قرار گرفت و سپس با گذراندن یک دوره بازجویی  در بازداشتگاه اطلاعات به زندان تهران بزرگ (فشافویه) منتقل شد.

او که بارها از حضور در دادگاه به دلیل توهین به عقاید درویشان گنابادی و محرومیت آنان از حقوق اولیه قانونی خودداری کرده بود؛ سرانجام با حکم غیابی قاضی احمدزاده؛ رئیس شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به تحمل ۱۲ سال حبس تعزیری، ‏۷۴ ضربه شلاق،‏۲ سال تبعید به ثلاث باباجانی، ‏۲ سال ممنوع‌الخروجی و ‏۲ سال محرومیت از عضویت در گروه‌ها و احزاب و دسته‌جات سیاسی و اجتماعی و فعالیت رسانه‌ای محکوم شد.

این دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بشر پیشتر، از سال ۱۳۹۰ تا میانه‌ی ۱۳۹۴ نیز به دلیل فعالیت رسانه‌ای برای درویشان گنابادی یک دوره حبس در زندان‌های پلاک ۱۰۰شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز و زندان اوین تهران را گذرانده بود.

 

 

او بصورت اختصاصی، یادداشتهایی را برای انتشار در اختیار ایران وایر قرار داده است. آنچه در ادامه می‌خوانید، ششمین یادداشت اوست.

 

***

کسری نوری

حق تعیین سرنوشت

تاریخ سرشار از سرکوب‌ها و استبدادهاست. اما آنچه به مثابه‌ی چراغی روشن در پهنه‌ای از تاریخ؛ در این میان رخ می‌نماید؛ آنجایی است که مردم با عزمی همگانی برای تعیین سرنوشت خویش به پا خواسته‌اند. آنچه را مشاهدات عینی و تاریخی تعیین می‌کند موید این نظر است که معمولا سطوح بالای سرکوب و بدبختی را مردم می‌پذیرند. البته اگر فکر کنند این سختی‌ها سرنوشت محتوم زندگی‌شان است. در واقع زندگی ما بستگی به پذیرش یا عدم پذیرش بدبختی و بردگی امروزمان دارد.

عدم پذیرش سرکوب و بدبختی هر چند بدیهی می‌نماید اما در واقعیت‌های عینی جامعه معمولا ما با مسخ تسلیم شدگی رو به رو هستیم. اگر به سرکوب شدن خو کرده باشیم ضرورتی اجتماعی برای تغییر وضعیتی که بدان دچاریم سر بر نخواهد آورد که با توسل به آن موجد حقی باشیم.

اسیران در زندانی که ضرورت آزادی از آن را در نیافته‌اند، هیچ گاه خود را واجد حق آزادی نخواهد یافت. امروز اما شکاف میان دولت و ملت و یا عدم توازن آشکار میان مطالباتی که مردم از اقتصاد و حکومت دارند و توانایی حکومت برای پاسخ دادن موثر به این مطالبات، به عدم پذیرش سرنوشتی فلاکت بار انجامیده است. و در پی ضرورت جان به لب رسیدن امروزمان است که واجد حق تعیین سرنوشت سیاسی‌مان هستیم. اصل ملیت‌ها حاکی از این موضوع است که هر ملتی در تعیین سرنوشت سیاسی خود آزاد است و حق دارد نظام سیاسی مطلوب و منتخب خویش را داشته باشد.

احراز آزادی ملت‌ها در تعیین سرنوشت خود نتیجه‌ی حاکمیت ملی است . اصل ملیت‌ها گویای این نکته است که هر ملتی حق دارد طبق خواست افرادش، سرنوشت و آینده ی خویش را در اختیار داشته و نظام سیاسی را آن‌گونه که می‌خواهد سامان دهد. جهان دولت – ملت‌های امروز حاصل مبارزه‌ی ملت‌هایی است که با اتکا بر حق تعیین سرنوشت خویش از زیر بار استبداد و استعمار بیرون آمده‌اند و با تشکیل نظام سیاسی مطلوب خویش حاکمیت خود را در آن جاری ساختند.

در فضای سیاسی فعلی که جایی برای تامین هیچ یک از حقوق و آزادی های بنیادین نیست؛ قاعدتا نبایست انتظار داشت، حق تعیین سرنوشت که صراحت در تغییر نظام سیاسی نامشروع و ناکارآمد را دارد، از سوی حکومت پذیرفته و به رسمیت شناخته شود. گو اینکه در موازین بین المللی حقوق بشری از سوی دولت‌ها به رسمیت شناخته شده و بدان تاکید شده باشد.

ملت برای دستیابی به حق آزادی تعیین سرنوشت سیاسی خود باید متکی به نیروی همبستگی خویش باشد و ایجاد تغییر کارساز را نه از مجرای سازوکار نظام استبداد که تحمل اندک صدای مخالفی را ندارد که در باور به حقانیت خویش در پایان دادن به این سرنوشت سیاه بجوید.

موضوعیت یافتن حق تعیین سرنوشت را باید در بستر موقعیت و زمان امروز بسنجیم. جایی که نهادهای قانونمندی و پاسخگویی زیر پای استبداد لگدمال شده و نظام سیاسی خودکامه، نه پایبند به قانون، که پای بند به بقایش برای استثمار بیش از پیش ملت است. به عبارتی دیگر ما نه به حاکمیت قانون که با حکومت کردن از طریق قانون تثبیت کننده‌ی بقای استبداد رو به روییم. از همین رو انتظار پاسخ گویی به مردم در این سازوکار عوض گردیده است.

 حق تعیین سرنوشت وجهه و برآیندی از تمام حقوق نقض شده‌ی ملت است. از سوی دیگر سازوکار احقاق و دستیابی آن برای نظام نظم سیاسی فعلی و به عبارتی قانون جاری است. امروز می‌توان سیاهه‌ای بلندبالا از حقوق فردی، جمعی و فکری شهروندان ترتیب داد که به صراحت نقد شده است و در پای هر عنوانش، خون‌های ریخته شده، عمرهای بر باد رفته و رنج‌های ماتم شده‌ی بسیاری به یادگار مانده است.

همین سیاهه خود دلالت بر این امر می‌کند که برای قدم گذاشتن در راه تعیین سرنوشت، بایستی قانون را پشت درها گذاشت زیرا که ضمانت اجرای حق تعیین سرنوشت، نه به مانند دیگر حقوق، قوه‌ی قهریه‌ی نظام سیاسی که قوه‌ی قهریه‌ی ملت است.

پ.ن: پیروی کردن آسان است. میل طبیعی ما به هنجارمندی و اطاعت پذیری مارا تبدیل به محافظه کارانی می‌کند که متفاوت عمل کردن برای آنها دشوار خواهد بود. ما با پذیرفتن قوانین و قواعد استبداد، با پذیرفتن ظاهر به جای حقیقت؛ با پذیرفتن قواعد از پیش مشخص بازی استبداد، سبب می‌شویم تا بازی ادامه یابد.  یا به نوعی آغازشود. چه می‌شود اگر به این بازی تن ندهیم.

مطالب مرتبط:

یادداشت های کسری نوری در زندان، ۳ بهمن ۹۷

یادداشت‌های کسری نوری از زندان- ۹ بهمن ۹۷

یادداشت‌های کسری نوری از زندان، ۱۲ بهمن ۹۷

یادداشتهای کسری نوری، ۱۶ بهمن ۹۷

یادداشت‌های کسری نوری از زندان، ۲۱ بهمن ۹۷

ثبت نظر

استان‌وایر

سومین روز تجمع کارگران شهرداری بروجرد

۸ اسفند ۱۳۹۷
خواندن در ۱ دقیقه
یادداشت‌های کسری نوری از زندان، ۸ اسفند ۹۷