close button
آیا می‌خواهید به نسخه سبک ایران‌وایر بروید؟
به نظر می‌رسد برای بارگذاری محتوای این صفحه مشکل دارید. برای رفع آن به نسخه سبک ایران‌وایر بروید.
گزارش

ایمان ولدبیگی، فامیل خانواده شاکرمی؛ مفقود پس از شادی باخت تیم فوتبال

۱ اسفند ۱۴۰۲
پیام یونسی‌پور، مریم دهکردی
خواندن در ۵ دقیقه
«ایمان ولدبیگی»، مهندس مکانیک، ۴۲ ساله و ساکن تهران، پسرخاله مادر «نیکا شاکرمی»، ۸آذر۱۴۰۱ در شب بازی تیم فوتبال مقابل آمریکا، در جشن شکست تیم فوتبال شرکت کرد. او از همان شب ناپدید شد و تاکنون هیچ اثری از او به دست نیامده است
«ایمان ولدبیگی»، مهندس مکانیک، ۴۲ ساله و ساکن تهران، پسرخاله مادر «نیکا شاکرمی»، ۸آذر۱۴۰۱ در شب بازی تیم فوتبال مقابل آمریکا، در جشن شکست تیم فوتبال شرکت کرد. او از همان شب ناپدید شد و تاکنون هیچ اثری از او به دست نیامده است
«مهدی طارمی»، ۲۸آبان۱۴۰۱ در گفت‌وگو با «خبرآنلاین»، تنها هدفش در جام ملت‌های آسیا را، «شاد کردن دل مردم ایران» دانست
«مهدی طارمی»، ۲۸آبان۱۴۰۱ در گفت‌وگو با «خبرآنلاین»، تنها هدفش در جام ملت‌های آسیا را، «شاد کردن دل مردم ایران» دانست
برخی بی‌تفاوتی بازیکنان فوتبال در قبال بازداشت «امیر نصرآزادانی»، بازیکن سابق تیم‌های سپاهان و تراکتور و همین‌طور سکوت محض در قبال کشته‌شدگان و بازداشت‌شدگان پس از شکست‌های تیم فوتبال را، با واکنش‌های همین بازیکنان مقایسه می‌کنند
برخی بی‌تفاوتی بازیکنان فوتبال در قبال بازداشت «امیر نصرآزادانی»، بازیکن سابق تیم‌های سپاهان و تراکتور و همین‌طور سکوت محض در قبال کشته‌شدگان و بازداشت‌شدگان پس از شکست‌های تیم فوتبال را، با واکنش‌های همین بازیکنان مقایسه می‌کنند

«ایران‌وایر» به اطلاعاتی دست یافته است که نشان می‌دهد تعداد قربانیان «نتایج تیم فوتبال» طی یک سال گذشته، بیش از آماری است که تاکنون تصور شده است.

«ایمان ولدبیگی»، مهندس مکانیک، ۴۲ ساله و ساکن تهران، ۸آذر۱۴۰۱ در شب بازی تیم فوتبال مقابل آمریکا ناپدید شد و تاکنون هیچ اثری از او به دست نیامده است.

ایمان ولدبیگی، پسرخاله پدر «نسرین شاکرمی» و «آتش شاکرمی» بود، اما گفته شده است که دلیل ناپدید شدن او، ارتباطی به موضوع «نیکا شاکرمی» نداشته است.

***

فردی آگاه به ایران‌وایر گفته است که ایمان ولدبیگی در روز بازی تیم فوتبال مقابل آمریکا، تلفن همراه خود را در خانه جا گذاشت و به محل کارش رفت. پس از شکست این تیم مقابل آمریکا، او پس از حضور در جشن خودجوش مردم برای حذف تیم فوتبال، با خانواده‌ خود تماس می‌گیرد و می‌گوید که در راه منزل است. پس‌از آن اما دیگر نه تماسی با خانواده برقرار می‌کند و نه تاکنون پیگیری‌های خانواده‌ او به نتیجه رسیده است.

فرد آگاه به ایران‌وایر می‌گوید: «خانواده‌ او از یک سال قبل تاکنون پیگیر وضعیت پسرشان هستند، اما تنها جوابی که گرفتند، تهدید بود. به آن‌ها گفته‌اند اگر ماجرا را ادامه دهید، همین اتفاق برای سایر اعضای خانواده‌تان هم خواهد افتاد.»

او دلیل سکوت خانواده ولدبیگی در ماه‌های گذشته را، فشار نیروهای امنیتی و تهدید جانی برادر ایمان می‌داند و می‌گوید که این خانواده پس از ناپدید شدن ایمان و آغاز فشار نیروهای امنیتی، نابود شده‌اند.

سکوت برای کشته‌شدن منتقدین، چفیه برای فلسطین

آمار شهروندانی که صرفا به‌دلیل بی‌علاقگی به تیم فوتبال «کشورشان» توسط نیروهای امنیتی به قتل رسیده، مفقود شده یا بازداشت شده‌اند، پس از پایان هر تورنمنت در حال افزایش است.

آنچه از بازیکنان این تیم در ماه‌های گذشته شنیده‌ایم، به القای حس «مردمی بودن» و «جان‌فشانی کردن» آن‌ها برای جامعه خلاصه شده است.

«مهدی طارمی»، ۲۸آبان۱۴۰۱ در گفت‌وگو با «خبرآنلاین»، تنها هدفش در جام ملت‌های آسیا را، «شاد کردن دل مردم ایران» دانست. «کریم انصاری‌فرد»، ۲۳دی‌۱۴۰۲ گفت: «با بازیکنان همدل شده‌ایم تا دل مردم ایران را شاد کنیم.» اشاره‌ هر دو، به نتیجه گرفتن در جام ملت‌های آسیا بود.

مشابه همین «مدیون ساختن مردم» در قبال حضور پرهزینه تیم فوتبال در قطر را، در کلام «سعید عزت‌اللهی» و «علی‌رضا جهانبخش» نیز می‌توان دید.

اما تاکنون هیچ یک از این بازیکنان برای کشته شدن شهروندانی که فقط از شکست آن‌ها در خیابان‌ها شادی کرده بودند، واکنشی نشان ندادند یا حتی برای آزاد شدن هیچ یک از شهروندانی که چه در پایان جام‌جهانی ۲۰۲۲ و چه در روزهای گذشته و پس از حذف تیم فوتبال مقابل قطر از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شده‌اند نیز، اقدامی انجام نداده‌اند.

برخی بی‌تفاوتی بازیکنان فوتبال در قبال بازداشت «امیر نصرآزادانی»، بازیکن سابق تیم‌های سپاهان و تراکتور و همین‌طور سکوت محض در قبال کشته‌شدگان و بازداشت‌شدگان پس از شکست‌های تیم فوتبال را، با واکنش‌های همین بازیکنان مقایسه می‌کنند.

علی‌رضا جهانبخش در سال‌های اخیر برای هر اتفاقی که در نوار غزه یا کرانه باختری افتاده واکنش نشان داده و اردیبهشت‌۱۴۰۲ نیز، موضع‌گیری‌های خود در قبال حمایت از فلسطین را «باعث افتخارش» و نشانه‌ای از «تعهد به اعتقادات انسانی و دفاع از مظلوم» دانست.

چفیه‌هایی که بازیکنان تیم فوتبال در بازی مقابل قطر در تورنمنت چهارجانبه اردن در حمایت از فلسطین و حماس به گردن انداختند نیز، با واکنش‌هایی گسترده از سوی مردم و یادآوری جمله معروف آن‌ها در جام‌جهانی قطر مبنی‌بر اینکه «سیاسی نیستند» همراه شد.

هنوز چشم انتظار بازگشت امید هستند

اسفند۱۴۰۱، روزنامه «اعتماد» در گفت‌وگویی با «مجتبی ولدبیگی»، پدر ایمان، او را «جانباز جنگ ایران و عراق» و همین‌طور از «زندانیان سیاسی دوران قبل از انقلاب» معرفی کرد. مجتبی ولدبیگی به این روزنامه گفته بود: «نمی‌شود مرد ۴۲ ساله ناگهان ناپدید شود و هیچ اثری از او نباشد.» 

فرد آگاه و منبع ایران‌وایر حالا می‌گوید که آنچه خانواده ایمان ولدبیگی را پیر و ناتوان کرده، بی‌پاسخ ماندن تمامی پیگیری‌های آن‌ها در نهادهای دولتی، قضایی و امنیتی است. او می‌گوید به خانواده ولدبیگی جواب دقیقی داده نمی‌شود و در پاسخ سوالات‌شان، فقط تهدید می‌شنوند.

مشابه چنین اتفاقی پس از به قتل رسیدن «احسان قاسمی‌فر» رخ داد؛ وقتی که نیروهای امنیتی جسد شهروندی که به شکست تیم فوتبال واکنش نشان داده بود را شبانه در زادگاهش دفن کردند و خانواده‌ او را برای پذیرفتن اینکه او براثر «ایست قلبی» درگذشته، تحت فشار قرار دادند.

این فرد آگاه می‌گوید خانواده ایمان هنوز امید به بازگشت او به خانه دارند و با این امید که او هنوز زنده است، پیگیر وضعیت فرزندشان هستند.

در ماه‌های گذشته، مهم‌ترین نامی که از کشته‌شدگان جشن‌های خیابانی پس از شکست تیم فوتبال مقابل آمریکا شنیده می‌شد، نام «مهران سماک» بود؛ هم‌بازی دوران کودکی سعید عزت‌اللهی، بازیکن تیم فوتبال جمهوری اسلامی در انزلی.

«احسان قاسمی‌فر»، ورزشکار و اهل کنگاور در کرج و «فرزین معروفی»، ۲۲ ساله و متولد مهاباد در محله اکباتان تهران، از دیگر کشته‌شدگان برای تیم فوتبال هستند. تیمی که از سال ۱۴۰۱ نیاز به اعزام نیروهای حکومتی برای حمایت شدن پیدا کرد.

اسامی بازداشت‌شدگان کودک، نوجوان و جوان ایرانی پس از بازی ایران و قطر در جام ملت‌های آسیا و شمار کشته‌شدگان پس از بازی ایران و آمریکا در‌حالی آرام‌آرام منتشر می‌شوند، که هنوز اطلاع دقیقی از حجم و میزان سرکوب‌ «مردم ایران» به‌دلیل عدم علاقه قلبی به تیم فوتبال وجود ندارد.

به‌نظر می‌رسد جمهوری اسلامی قوانینی جدید، سختگیرانه و مترادف با «اقدام علیه امنیت ملی» را برای عدم علاقه قلبی به تیمی وضع کرده است که تنها حامیانش به‌زودی، نیروهای ارزشی و حکومتی خواهند بود.

حقوق ما

موضوع ناپدیدسازی قهری شهروندان در چهل سال گذشته یکی از معضلات مهم حقوقی است اما به گفته موسی برزین حقوق‌دان و مشاور حقوقی متاسفانه پیگیری‌های حقوقی در این موارد چندان ممکن نیست.

او با اشاره به مواردی از ناپدیدسازی قهری شهروندان در جنبش‌های اجتماعی مانند آنچه برای سعید زینالی در جنبش دانشجویی دهه هفتاد رخ داد می‌گوید: «وقتی کسی گم می‌شود قاعدتا باید در اداره پلیس پرونده مفقودی تشکیل شود و استعلام انجام بشود تا بالاخره ببینند کجاست اما وقتی این ظن وجود دارد که ناپدیدسازی توسط ماموران امنیتی و حکومتی رخ داده موضوع متفاوت می‌شود. بهترین کار این است که خانواده‌ها به همه بیمارستان‌ها و کلانتری‌ها سر بزنند چون گاهی فرد را ابتدا به یک کلانتری و بعد به جای دیگری می‌برند. خیلی وقت‌ها به رغم همه این پیگیری‌ها هم باز نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود.»

آقای برزین در ادامه می‌گوید: « متاسفانه در این موارد اگر فرد کشته شده باشد معمولا به شیوه قانونی و نام واقعی دفن نمی‌شود. به همین سبب امکان پیدا کردن از طریق سیستم‌های موجود مانند آرامستان‌ها و پزشکی قانونی وجود ندارد. »

از بخش پاسخگویی دیدن کنید

در این بخش ایران وایر می‌توانید با مسوولان تماس بگیرید و کارزار خود را برای مشکلات مختلف راه‌اندازی کنید

صفحه پاسخگویی

ثبت نظر

گزارش

بازجویی با چشمان بسته در اداره گذرنامه؛ افزایش ضبط پاسپورت در فرودگاه

۱ اسفند ۱۴۰۲
سولماز ایکدر
خواندن در ۶ دقیقه
بازجویی با چشمان بسته در اداره گذرنامه؛ افزایش ضبط پاسپورت در فرودگاه