هر روز که از خواب بیدار می‌شوند، یک جمله توی سرشان می‌چرخد: «کاش مانده بودیم.» خیلی‌ از آن ها خواب خانه و شهرشان را می‌بییند؛ خواب محل کار و دانشگاه یا به قول خودشان، روزهایی را که برای خودشان کسی بوده‌اند. بسیاری از آن ها جوان‌هایی هستند که به عشق دکتر و مهندس شدن، در کشور خود راهی دانشگاه شده‌اند اما حالا در جای دیگری از دنیا، احساس می‌کنند با آرزوهایشان فرسنگ‌ها فاصله دارند. آن چه آن‌ها را آزار می‌دهد، فقط دوری از خانه و کاشانه نیست، بیش ترین رنجی که می‌کشند، فاصله گرفتن از خودشان است. موسسه‌های خیریه بیش تر به فکر نیازهای اولیه پناهنده ها، مثل خوراک، پوشاک و... هستند و کم تر موسسه‌ای بر رویاهای از دست رفته آن ها تمرکز کرده است.

«آرش» و «کامیار»، برادران پزشکی که پیش تر «انستیتو تندرستی و حقوق بشر» را راه‌اندازی کرده‌اند، این بار هم دست به کار شده‌ و یک دانشکده مجازی برای پناهنده‌ها و بی سرپناهان راه انداخته‌اند تا دانشجوهای پناهنده بتوانند درس‌ خود را ادامه دهند. برادران «علایی» در اولین ترم راه‌اندازی این دانشگاه مجازی، به 320 دانشجوی پزشکی که در کشور خودبی سرپناه و یا در کشورهای مجاور پناه‌جو هستند، واحد درسی دانشگاهی ارایه داده‌اند. 
«ایران‎وایر» از دکتر کامیار و آرش علایی درباره این دانشگاه مجازی پرسیده است:

چه طور شد که ایده راه‌اندازی این دانشگاه مجازی شکل گرفت؟

شما محتوای درسی را به زبان محلی پناهنده‌ها ارایه می‌دهید؟

این واحدها برای کسانی که قبلا دانشجوی رشته‌های پزشکی و پیراپزشکی بوده اند، ارایه می شوند؟

با توجه به این که دانشگاه مجازی شما با دانشگاه‌های امریکایی کار می‌کند، اساتید چه گونه با دانشجویان به زبان عربی ارتباط می‌گیرند؟

برای ارایه واحدهای بالینی و عملی این رشته‌ها چه پیش‌بینی‌ کرده‌اید؟

آیا برای حل مشکل زبان این دانشجوها هم فکری کرده‌اید؟

از آن‌جایی که این برنامه به صورت آنلاین است، آیا فکر می‌کنید همه پناهنده‌ها به لپ تاپ یا کامپیوتر دسترسی دارند؟

قرار است این دانشگاه توسعه یابد؟

 

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}