ساناز کلانتری، شهروند خبرنگار

جرقه را دوباره «شهیندخت مولاورری»، معاون امور زنان و خانواده رییس جمهوری زد. روز 26 تیرماه او دوباره از مذاکرات «مسعود سلطانی فر»، وزیر ورزش و جوانان با حسن روحانی برای ورود خانواده ها به ورزشگاه ها خبر داد و گفت باید منتظر خبرهای خوبی در این زمینه بود.

این نخستین بار نیست که معاون زنان رییس جمهوری برای باز شدن درهای ورزشگاه ها به روی زنان اظهار امیدواری می کند. تلاش های او گاهی هم با واکنش هایی همراه بوده است. روز هفدهم فروردین ماه سال 94 برای نخستین بار در پی بالا گرفتن بحث حضور بانوان در ورزشگاه 12 هزار نفری «آزادی» برای تماشای رقابت های لیگ جهانی والیبال گفت: «حضور زنان در ورزشگاه در صدر مطالبات زنان قرار دارد.» 
یک روز بعد، روزنامه «کیهان» در مقاله ای نوشت: «بیان این جمله شعاری که حضور زنان در ورزشگاه در صدر مطالبات زنان قرار دارد، خود از نگاه کاریکاتوری مولاوردی و همکارانش به جامعه زنان ایرانی پرده برمی دارد.»

کیهان هم‎چنین خبر داد که معاون زنان و خانواده رییس جمهوری در تلاش است تا برای حضور زنان در ورزشگاه ها یک نظرسنجی عمومی راه بیاندازد. این روزنامه تندرو در واکنش به این تصمیم که هنوز حتی شفاهی نشده بود هم نوشت: «به میان آوردن بحث نظرسنجی از مردم درخصوص یک موضوع کارشناسی با عواقب مثبت یا منفی قابل بررسی در حوزه‌های مختلف امنیتی و اجتماعی نیز نوعی فرافکنی غیرواقع بینانه به موضوعات است.»

شاید بتوان مولاوردی را پایدارترین چهره سیاسی ایران برای احقاق حق حضور زنان در ورزشگاه ها دانست. او طی دو سال اخیر از هر فرصتی برای دفاع از حق بانوان ایرانی به منظور حضور در ورزشگاه ها استفاده کرده است. اما خودش هم به خوبی می داند مشکل ورود بانوان به ورزشگاه ها، دولت نبوده و نیست. بیش از یک دهه، سه رییس جمهوری ایران (محمد خاتمی، محمود احمدی نژاد و حسن روحانی) برای باز شدن درهای ورزشگاه ها به روی زنان تلاش کرده اما هر سه ناموفق مانده اند. پرسر و صداترین نمونه، محمود احمدی نژاد بود که بدون کسب تکلیف از مراجع و ائمه جمعه، دستور به آماده شدن شرایط برای حضور بانوان در ورزشگاه ها را داد. 
سال 85 احمدی نژاد با ارسال نامه ای مستقیم به «محمد علی آبادی»، رییس وقت سازمان تربیت بدنی، خواستار فراهم کردن امکانات حضور زنان در ورزشگاه‌ها شد. او در اولین جلسه هیات دولت، از سوی علی آبادی و «علی سعیدلو»، معاون اجرایی رییس جمهوری مورد این سوال مشترک قرار گرفت که طرح از چه زمانی اجرایی شود؟ احمدی نژاد به آن ها گفت که نامه او دستور بوده، نه طرح.

پس از آن، «احمد خاتمی»، امام جمعه موقت تهران در خطبه های نماز جمعه اعتراض خود را نشان داد و گفت: «بنده مهم ترین عامل مخالفت روحانیون با حضور زنان در ورزشگاه‌ها را اهمیت رعایت حجاب و عفاف می دانم.» 
«محمدتقی مصباح یزدی»، «ناصرمکارم شیرازی»، «محمدجواد فاضل لنکرانی»، «لطف الله صافی‌گلپایگانی» و «میرزا جواد تبریزی»، مقامات عالی روحانیت و مراجع تقلید ایران نیز بعد از آن مخالفت خود را با حرام دانستن این اتفاق نشان دادند.

حسن روحانی هم تلاش هایی در زمینه امکان حضور زنان در ورزشگاه ها داشته است اما نه بدون هماهنگی ها. او روز هجدهم خرداد ماه سال 92 در ورزشگاه «شیرودی» تهران و خطاب به زنانی که برای سخن‎رانی انتخاباتی او رفته بودند، گفت: «تفکیک جنسیتی در دانشگاه‌ها یک طرح غیرکارشناسی است؛ مانند ممنوعیت ورود خانم ها به ورزشگاه ها. لزومی ندارد درهای ورزشگاه ها به روی خانم ها بسته بماند.» 
27 خردادماه سال 94 او از شهیندخت مولاوردی و محمود گودرزی، وزیر وقت ورزش و جوانان می خواهد در مورد حضور بانوان در ورزشگاه ها تعامل داشته باشند. اما باز هم نطق های ائمه جمعه و همین طور اعتراض و تحصن دلواپسان مقابل وزارت ورزش و جوانان، حضور زنان را به آینده ای نامعلوم موکول کرد.

تیرماه امسال شهیندخت مولاوردی در مورد واکنش های ائمه جمعه کشور به مساله حضور زنان در ورزشگاه ها گفته است: «تعیین سازوکارهای لازم به لحاظ شرعی، عرفی و قانونی و رعایت این ملاحظات و قیودات، نگرانی‌ها را به مرور برطرف خواهد کرد.» 
اما آیا واقعا این نگرانی ها برطرف خواهند شد؟ 
تحرک دوباره معاون زنان رییس جمهوری برای آغاز یک جنبش زنانه کفایت می کرد. حالا دختران ورزشکار ایرانی با هدف باز کردن درهای ورزشگاه آزادی، یک جنبش اینستاگرامی به راه انداخته اند. «الهام فرهمند»، بازیکن تیم فوتبال «بانوان آینده سازان میهن» نجف آباد که حتی به واسطه گل زیبایش در لیگ بانوان، میهمان برنامه تلویزیونی «90» هم شد، پیش‌قراول این جنبش در اینستاگرام بود. او روز گذشته در صفحه خود نوشت: «دختران و زنان ایرانی در تمام لحظات کنار مردان و پا به پای آن‌ها برای سربلندی و عزت سرزمین عزیزمان ایران تلاش بسیار کردند و جنگیدند اما هزار افسوس که بستری پیش از این نبوده تا در لحظه به ثمر نشستن تلاش‎شان نیز در کنار خانواده و مردان خود نظاره‌گر شکوه و عظمت و سربلندی این مرز و بوم باشند. ما دختران و زنان ایران‌زمین امیدواریم که در دولت تدبیر و امید این بستر فراهم شود تا در 14 شهریور 96، یک روز به یادماندنی را در تاریخ ایران اسلامی به مناسبت صعود تیم ملی فوتبال به جام جهانی و ورود دوباره بانوان به ورزشگاه آزادی جشن بگیریم. ای کاش که آن روز این شادی و حس غرور محدود به نیمی از ایران نباشد و مردان و زنان ایرانی با حقوق برابر در این شادی سهیم باشند.»

سپس «مریم ایراندوست»، مربی سابق تیم فوتبال بانوان «ملوان» و «هاجر دباغی»، بازیکن تیم ملی فوتبال بانوان ایران هم به کمپینی پیوستند که از حسن روحانی می خواهد آخرین بازی تیم ملی ایران در ورزشگاه آزادی را به دختران ایران هدیه دهد. دختران ایران حالا از رییس جمهوری خواسته اند که روز 14 شهریور ماه امسال درهای ورزشگاه آزادی فقط به روی بانوان باز شود.

اظهارات مریم ایراندوست در اینستاگرام قابل تامل است. او در صفحه شخصی خود نوشته است: «کاش مجبور نباشیم برای ورود به استادیوم و تماشای فوتبال ملی، یک سال دیگر صبر کنیم. من می‌خواهم راه ملی را از تهران آغاز کنم وگرنه روسیه که همین نزدیکی است.»

آن چه در این بین به چشم می آید، همراهی اندک مردان ورزشکار در چنین کمپین ها یا جنبش هایی است. ۲۴ خردادماه امسال، «مسعود شجاعی» به همراه اعضای تیم ملی فوتبال ایران به دیدار حسن روحانی رفت؛ دیداری که برای قدردانی رییس‌جمهوری از صعود ایران به جام جهانی فوتبال تدارک دیده شده بود. این فوتبالیست در برخورد با حسن روحانی، فقط به یک مورد اشاره کرد: «تلاش کنید درهای ورزشگاه به روی بانوان کشورم باز شوند.»

«علی کریمی» هم گه‎گداری از حضور بانوان در ورزشگاه ها حمایت کرده است. اما سایر ورزشکاران کم تر حاضر به همراهی زنانی شده اند که پشت درهای ورزشگاه ایستاده اند، کمپین راه اندازی کرده اند، به دلیل تلاش برای ورود به ورزشگاه، بازداشت شده اند و حالا برای رییس جمهوری در اینستاگرام خود می نویسند. مساله هم‏چنان اما هم‎نشینی مردان و زنان در یک محیط ورزشی است. شاید طرحی که امروز الهام فرهمند و چند دختر فوتبالیست و مربی دیگر ارایه کرده اند، قابل ارزیابی و آزمایش باشد؛ آخرین بازی تیم ملی ایران فقط با حضور زنان. یک روز کاملا زنانه در ورزشگاه آزادی.

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}