برای جنبش‌هایی که دنبال استقلال‌طلبی هستند، کم تر چیزی به اهمیت داشتن دوستان پرنفوذ در طبقه روشن‏فکر-دولت‏مردِ امریکا است. برای اقلیم کردستان عراق، مهم ترین دوست این چنینی شاید «پیتر گالبرایت» باشد؛ دیپلمات ارشد امریکایی که آشکارا از رفراندومی که اربیل در روز ۲۵ سپتامبر برگزار می‌کند، پشتیبانی کرده است. 
روابط گالبرایت با منطقه ما به سال‌ها پیش برمی‌گردد. در اواخر جنگ ایران و عراق، در حالی که امریکا و جامعه بین‌المللی انتقاد چندانی از اعمال صدام حسین نمی‌کردند، این گالبرایت بود که توجه‌ها را به استفاده عراق از گازهای شیمیایی علیه کردها جلب کرد. سال‌ها بعد، پس از اشغال عراق به دست امریکا و سرنگونی صدام، گالبرایت مشاور اقلیم کردستان عراق شد و در نوشتن قانون اساسی جدید کشور در سال ۲۰۰۵ نقش داشت. 
گالبرایت در ضمن از دوستان یکی از شخصیت‌های اصلی مترقی در منطقه بود؛ بی‌نظیر بوتو، نخست‌وزیر پاکستان. پیتر و بی‌نظیر هم دیگر را از دوران دانشگاه در «هاروارد» و سپس «آکسفورد» می‌شناختند. وقتی بی‌نظیر در رژیم اسلام‌گرای «ضیاالحق» که پدرش را کشته بود، زندانی شد، این گالبرایت بود که سخت کوشید تا موجبات آزادی او و انتقالش به خارج از کشور برای درمان را فراهم بیاورد. 
معروف است که این دیپلمات علاوه بر زبان‌های متعدد اروپایی، فارسی هم بلد است که احتمالا مربوط به نقش وی در افغانستان می‌شود. او در سال ۲۰۰۹ معاون نماینده ویژه سازمان ملل متحد در افغانستان بود که یکی از مسوولیت‌هایش، نظارت بر انتخابات ریاست‌جمهوری آن سال بوده است.

اما شاید مهم‌ترین مساله موجود در رزومه‌ گالبرایت که مربوط به کردستان می‌شود، حضور او در رویدادهایی باشد که در دهه ۱۹۹۰ منجر به فروپاشی یوگسلاوی شد. او در سال ۱۹۹۳ اولین سفیر امریکا در کرواسی مستقل شد؛ آن هم در حالی که واشنگتن چند ماه پیش از آن به شدت مخالف استقلال کرواسی بود. آن‌چه کم‌تر دانسته می‌شود، نقش گالبرایت در جدایی یک دولت نفت‌خیز دیگر از کشوری با اکثریت مسلمان است؛ تیمور شرقی.

گالبرایت از اعضای کابینه اولین دولت انتقالی تیمور شرقی بود و خیلی‌ها او را به خاطر نقشی که در تجدید مذاکره با استرالیا بر سر منابع نفت و گاز این کشور ایفا کرد، تحسین می‌کنند. 
گالبرایت در حال حاضر در کرواسی است و در ساختن فیلم مستندی راجع به نقش خود در اولین سال‌های این کشور نوپا مشارکت دارد.

در یک گفت وگوی تلفنی با «ایران‌وایر»، او از نظرات خود در مورد کردستان می گوید.

کردها ده‌ها سال است دم از استقلال می‌زنند اما شما می‌گویید الان زمان مناسب برگزاری همه‌پرسی برای استقلال کردستان است؛ چرا؟

شما می‌گویید کشورهای منطقه و جهان، از جمله حتی ایران شاید الان دم از مخالفت با رفراندوم کردستان بزنند اما در عمل در برخوردی عمل‌گرایانه، به همکاری با کردستان مستقل دست خواهند زد؛ چه گونه چنین می‌شود؟

چرا اسراییل این قدر مصرانه از کردستان مستقل حمایت می‌کند؟

نظرات شما در مورد کردستان تا چه حد تحت تاثیر تجربه‌تان در روند فروپاشی یوگسلاوی است؟

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}