«ژرژ وه‌آ»، اولین و تا امروز، آخرین بازیکن آفریقایی که تا کنون برنده «توپ طلای فرانس فوتبال» (بازیکن سال فیفا) شده است، در انتخابات ریاست جمهوری کشورش، لیبریا، پیروز شد. این خبر را  پایگاه‌های خبری «استانداردمدیا» کنیا و «زامبیا آبزرور» داده اند. وه‌آ حالا نه تنها بهترین بازیکن تاریخ فوتبال آفریقا که نخستین فوتبالیست این قاره است که بر بالاترین مسند سیاسی یک کشور تکیه می زند.

او در اول اکتبر سال 1966 در یکی از محله های زاغه نشین شهر «مونروویا» متولد شد. ژرژ بر اساس موقعیت جغرافیایی محل تولدش، خود به خود به قبیله «کرو» در جنوب شرق لیبریا تعلق گرفت. با این که مسلمان بود و حتی در دبیرستان مسلمانان تحصیل می کرد، اما می گفتند رگ و ریشه ای فرانسوی دارد. پدر و مادرش قدرت مالی سرپرستی او را نداشتند و وقتی فقط شش سال داشت، ژرژ را به پدر بزرگ و مادر بزرگش سپردند.

تا سال 1984 که به تیم بزرگ سالان «بونگرانگ» پیوست، به عنوان تکنیسین برق، برای شرکت مخابرات لیبریا کار می کرد اما فوتبال مسیر زندگی او را تغییر داد. سال 1985 به باشگاه «بارول»، یکی از پرافتخارترین تیم های فوتبال لیبریا پیوست. تا سال 1988 که به «موناکو» فرانسه برود، چهار بار باشگاه هایش را عوض کرد. در لیبریا و کامرون هر فصل دست به دست می شد. او آن قدر می درخشید که پیشنهادهایی نجومی برای خریدش می رسید. همین اتفاق البته در فرانسه هم افتاد. وه‌آ تا سال 1992 در باشگاه موناکو طی 103 بازی، 47 بار دروازه حریفان را باز کرد تا «پاری سن ژرمن» مشتری جدیدش شود. قطب اول فوتبال فرانسه با ژرژ به سه قهرمانی لیگ و حذفی رسید. 32 گل در 96 بازی حیرت انگیز بود. برای همین، «آ.ث.میلان» به عنوان خریدار پا پیش گذاشت.

ژرژ وه‌آ در میلان به هر آن چه که می خواست، رسید؛ حدفاصل سال های 1995 تا 2000 میلادی، نایب قهرمانی اروپا شد، دو بار قهرمانی سری A را کسب کرد، انتخاب مکرر به عنوان بهترین بازیکن آفریقا، عنوان بهترین بازیکن سال فوتبال جهان، مرد برگزیده فیفا در بازی جوانمردانه و همین طور یکی از برترین های قرن بیستم از سوی فدراسیون جهانی فوتبال از افتخارات او است. رفتار جوانمردانه اش در زمین فوتبال به حدی بود که از سوی سازمان ملل متحد به عنوان «سفیر صلح» این سازمان در حمایت از کودکان هم معرفی شد.

ژرژ پس از جدایی از میلان در سال 2000 میلادی، به بازی در تیم های «چلسی»، «منچستر سیتی»، «مارسی»، «الجزیره» و «امارات» ادامه داد تا این که سال 2003 به صورت رسمی از دنیای فوتبال کنار کشید. بازی در زمین فوتبال دیگر او را اقناع نمی کرد؛ نه مالی و نه معنوی. برای همین در سال 2005، پس از پایان دومین جنگ داخلی لیبریا، سراغ سیاست رفت. می خواست نخستین رییس جمهوری ورزشکار کشورش شود. اما یک سخن رانی از سوی «الن جانسون سیرلیف» تقریبا نسخه سیاست ورزی او را بست.

الن جانسون سیرلیف، فعال ترین زن در حوزه سیاست لیبریا بود. سال 2005 به عنوان زنی که پست وزارت را در لیبریا پذیرفته بود، وارد انتخابات ریاست جمهوری شده بود. او وقتی در رقابت با ژرژ وه‌آ قرار گرفت، وی را از نظر سیاسی کم سواد دانست و ادعا کرد که سواد دانشگاهی ژرژ به حدی نیست که شایسته ریاست جمهوری کشورش باشد. سپس عنوان «کودک در جنگل» را به وه‌آ داد. مهم ترین ایرادی که حامیان الن جانسون سیرلیف از ژرژ وه‌آ می گرفتند، مساله تابعیت دوم او بود. ژرژ پس از درخشش در «پاری سن ژرمن»، از سوی دولت فرانسه تابعیت فرانسوی گرفته بود.

وه‌آ در قبال ادعای رقیب انتخاباتی خود گفت که از دانشگاه «پارک وود» لندن لیسانس مدیریت ورزش گرفته است اما کم تر از یک هفته بعد، گروه مخالفش در انتخابات ریاست جمهوری ثابت کردند که این دانشگاه بدون تحصیل، به دانشجویان مدرک تحصیلی ارایه می کند.

با این حال از انتخابات کنار نکشید. او در دور اول نزدیک به 29 درصد آرا را کسب کرد و همراه با سیرلیف به دور دوم رفت. در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری، با کسب 40 درصد آرا، مقابل رقیب خود شکست خورد.

ژرژ در مصاحبه ای در روز هشتم نوامبر سال 2005 ادعا کرد که در انتخابات ریاست جمهوری تقلب شده است. هواداران او به خیابان ها ریختند و منازعاتی به مدت سه روز ادامه داشت. در نهایت، طی مصاحبه ای پذیرفت که انتخابات سالم بوده است و از هوادارانش خواست رییس جمهوری جدید را به رسمیت بشناسند.

 او این بار به میامی امریکا رفت تا به صورت واقعی در دانشگاه اقتصاد «DeVry» تحصیل کند. سال 2011 زمزمه هایی در مورد حضورش در انتخابات ریاست جمهوری به گوش رسید اما حاضر به ورود دوباره به انتخابات نشد. او برنامه تقریبا مشخصی داشت. سال 2014 برای تغییر نامزد دموکرات مجلس سنا در شهر «مونتسراتو» مبارزه کرد. رقیب اولش، پسر ارشد رییس جمهوری وقت بود؛ «رابرت سیرلیف».

ژرژ وه آ سال 2014، با قدرت پسر رییس جمهوری وقت را شکست داد و به مجلس سنا رسید. او با بیش از 78 درصد آرا، نخستین ورزشکار کشورش بود که وارد سیاست می شد. این همان خط و نشانی بود که برای سیاست می کشید. با این که حزب او و حزب خانم سیرلیف از هم دور نبودند اما منتقد همیشگی دولت در مجلس سنا لقب گرفت.

ورود ژرژ به عرصه سیاست، همراه با لغو شدن عنوان سفیر صلح برای او در سازمان ملل بود. اما رفتارهای بشر دوستانه اش، به ویژه در قبال کودکان را کنار نگذاشت. آکادمی های استعدادیابی فوتبال او در لیبریا طی تمام سال های اخیر هم چنان به صورت رایگان به کودکان بد سرپرست و بی بضاعت خدمات می دهند؛ نه فقط در زمینه آموزش فوتبال که حتی ژرژ وه آ طی این سال ها تلاش کرده است در زمینه بهداشت و سلامت هم برای کودکان لیبریایی قدم هایی بردارد.

شعار او برای پیروزی در انتخابات، تحول دموکراتیک و انتقال قدرت بود. آن چه طی سال های اخیر متفاوت و محبوب ترش کرده، تلاش هایش برای نزدیک شدن به نهادهای حقوق بشری، کمک به کودکان و توجه به سلامت و بهداشت بوده است؛ مواردی که لااقل در لیبریا حکم جواهر را دارند.

حالا یک فوتبالیست نه در زمین بازی یا روی نیمکت، که شاید از سال آینده در مجمع سالیانه سازمان ملل دیده شود. او تنها مردی است که تا امروز توپ طلای فوتبال جهان را از آفریقا به خانه برده و تنها فوتبالیستی است که در آفریقا به ریاست جمهوری رسیده است. چند اولین دیگر در انتظار ژرژ وه آ خواهد بود؟

 

روز خاص

پنج شنبه 20مهر فقط مصادف با پیروزی ژرژ وه آ در انتخابات ریاست جمهوری لیبریا نیست، امروز «ویتوریو سیاربی»، یکی از چهره‌های سیاسی سرشناس ایتالیا در گفت و گو با تلویزیون ایتالیا خبر داده که قرار است به زودی حزب سیاسی جدیدی را در ایتالیا تشکیل دهد و هدفش به دست آوردن قدرت و ریاست جمهوری این کشور است. نام این حزب، «ریناشیمنتو» خواهد بود. ویتوریو سیاربی گفته است: «اگر ما برنده انتخابات شویم، "بوفون" وزیر ورزش جدید ایتالیا خواهد شد. بوفون انسانی متعادل و نمادی ملی است که در آستانه بازنشستگی قرار دارد. او به هنر و سیاست علاقه‌مند است. او به پیشنهادهای ما واکنش مثبتی نشان داده و در این خصوص نامه‌ای هم برای من فرستاده است. یک بار که ما به یک نمایشگاه آثار هنری در "تریسته" رفته بودیم، او حمایت خود از ما را اعلام کرد.»

واقعا قرار است « جانلویجی بوفون»، دروازه‌بان و کاپیتان تیم ملی فوتبال ایتالیا و باشگاه فوتبال یوونتوس وزیر ورزش کشور ایتالیا شود؟ او پیش از این هم اعلام کرده بود پس از بازنشستگی، علاقه ای به مربی گری ندارد. برای همین از سوی مدیران باشگاه «یوونتوس» برای حضور در هیات مدیره این باشگاه یا در دست گرفتن یک پست اجرایی (به میل و انتخاب خودش) دعوت به همکاری شده بود.

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}