«اکبر محمدی» را می توان مهندس پشت صحنه تیم ملی ایران دانست؛ مردی که حد فاصل سال های 1388 تا 1392 سرمربی گری تیم های ملی نوجوانان و جوانان ایران را برعهده داشت و دو جین ستاره به فوتبال ایران تحویل داد. او را می توان تئوریسین فوتبال نوین در ایران نیز دانست؛ کسی که تقریبا به بالاترین مدارک مربی گری (از مدرک A "یوفا" تا دوره تخصصی آنالیز "MASTER COACH" و دوره پیشرفته "GRASSROOTS" ) رسید ولی فقط پس از یک شکست مقابل کره جنوبی در یک چهارم نهایی جوانان آسیا، برکنار شد.

امروز بیش از 10 ملی پوش ایران محصول استعدادیابی های اکبر محمدی در تیم های نوجوانان و جوانان هستند. «ایران وایر» از او که امروز یکی از اعضای کادر فنی تیم «سیاه جامگان» مشهد است، در مورد قرعه کشی، بخت ایران برای صعود و روزهای پس از «کارلوس کی‏روش» پرسیده است:

اجازه بدهید نگاهی فنی به سیدبندی های جام جهانی بیاندازیم. در سید اول، تیم های روسیه (میزبان)، آلمان، برزیل، پرتغال، آرژانتین، بلژیک، لهستان و فرانسه قرار گرفته اند. شما با این فرضیه که بهتر است ما با تیم های بلژیک یا لهستان هم گروه شویم، موافق هستید؟ در سید اول، قدرت یا نوع بازی و یا سیستم کدام تیم ها برای ایران خطرناک تر است؟

این انتخاب شما به سبک بازی ایران مربوط است یا به سیستم و قدرت لهستان و روسیه که هر دو از جنس بلوک شرق فوتبال اروپا هستند؟

به نظر می رسد در سید دوم تیم هایی قرار گرفته اند که حتی در تناسب با تیم های سید اول قدرتمندتر هستند؛ مثلا میان تیم های اسپانیا، پرو، سوییس، انگلستان، کلمبیا، مکزیک، اروگوئه و کرواسی، نام تیم هایی مانند انگلستان و اسپانیا را می بینیم. شما گفتید اسپانیا می توانست حتی جای لهستان در سید اول قرار بگیرد.

اشاره شما دقیقا به مربیان کروات و صربستانی است که طی دو دهه اخیر در ایران مربی گری کرده اند؟

مکزیکی ها تقریبا همیشه بهترین تیم امریکای شمالی و مرکزی بوده اند. آن ها بدون دردسر به جام جهانی می رسند و همیشه برای ما دردسر ساز شده اند؛ چه در جام جهانی، چه بازی های دوستانه.

-بله؛ مکزیک سبک بازی خودش را دارد. البته آن ها یک تیم فیزیکی نیستند اما سبک منحصر به فردی بازی می کنند. این دقیقا همان بازی مالکانه است که کی‎روش به خوبی می تواند آن را خنثی کند. آن ها بیش تر ازعمق حرکت می کنند و کی‎روش می تواند آن ها را با یک بازی فشرده نگه دارد وبا ضد حملات کارشان را تمام کند. دقت کنیم که ما درجام جهانی 2006 آلمان می توانستیم به مکزیک نبازیم اما مصدومیت ها واختلافات داخلی تیم ما را از درون ویران کرده بود.

به جز مکزیک که تقریبا همه ایرانی ها به نام آن آلرژی دارند، کدام تیم در این سید مناسب تر است؟

قبل از سیدبندی ها، یک موج بزرگ در ایران به راه افتاد که شاید ایران در سید سوم بنشیند. اما امروز که سید بندی ها را نگاه می کنیم، این سوال به وجود می آید که آیا تفاوتی بین قرار گرفتن ایران در سید سوم و چهارم وجود داشت؟ براساس قانون، ایران قادر به هم گروهی با تیم های آسیایی نیست. همین طور مثلا اگر ایران در سید چهارم بود و یا تیم ملی صربستان در سید سوم، چه قدر اوضاع فرق می کرد؟ الان در سید سوم، ایران با تیم های دانمارک، ایسلند، کاستاریکا، سوئد، تونس، مصر و سنگال هم‏گروه نخواهد شد ولی احتمال دارد با تیم های صربستان، نیجریه، مراکش و پاناما هم گروه شود.

بخشی از این تیم ملی که در اختیار کارلوس کی روش است را شما پرورش داده اید. بازیکنانی مثل «بیرانوند»، «آزمون»، «جهانبخش»، «پورعلی گنجی»، «محمدی» و ... در رده های مختلف زیر نظر شما بوده اند. تصور می کنید از میان بازیکنانی که در رده های پایه در اختیار داشتید، جای کدام بازیکنان بیش تر در این تیم خالی باشد؟ به عبارتی، کدام بازیکنان بودند که شما انتظار داشتید به تیم ملی بزرگ سالان برسند و هنوز نرسیده اند؟

سردار آزمون و علیرضا جهانبخش مهم ترین چهره هایی هستند که می توان به نسل استعدادیابی شما مرتبط کرد. فکر می کنید جایگاه این بازیکنان در تیم کی روش که این روزها مدام ترکیب عوض می کند، در روسیه کجا است؟ شانسی برای حضور در ترکیب اصلی دارند؟

ولی طی چهار بازی تدارکاتی اخیر، بارها آرایش خط هجومی ایران تغییر کرده است. حتی «کریم انصاری فرد» هم در نوک خط حمله نمایش قابل قبولی داشت؛ سه بازی، دو گل و دو پاس گل.

 شما در مورد شانس بازیکنان ایران بعد از جام جهانی برای لژیونر شدن یا حتی رسیدن به باشگاه های بهتر می گویید. یک تصور قدیمی وجود دارد که پس از جام جهانی فوتبال، درهای فوتبال اروپا به روی بازیکنان ایران باز می شود. به جام جهانی 98 فرانسه نگاه کنیم؛ عمده بازیکنان ایران پیش از جام جهانی به اروپا رفته بودند؛ «مهدی مهدوی کیا»، «علی دایی»، «کریم باقری» و «خداداد عزیزی». بعد از جام جهانی 2006 هم بازیکن خاصی فوری مورد توجه اروپایی ها قرار نگرفت. سهم ایران از یک تیم 23 نفره، فقط «آندرانیک تیموریان» بود. جام جهانی 2014 هم همین طور بود. یادمان هست که فقط «علیرضا حقیقی» پیشنهادی جدی داشت. تصور می کنید واقعا هنوز می توان با همان فرمول قدیمی جلو رفت و منتظر بود که بعد از جام جهانی، به پیشنهادهای فوق العاده رسید؟

دورنمایی که برای این تیم ترسیم شده، صعود از مرحله گروهی است. تصور می کنید ایران در صورتی که در یک گروه مرگ قرار نگیرد، چه قدر شانس صعود به مرحله بعد را خواهد داشت؟

با توجه به آینده این تیم که احتمال قریب به یقین بدون کارلوس کی روش پس از جام جهانی رقم می خورد، آیا می توان امید داشت که بعد از رفتن کی روش پس از شش سال، باز هم همین روند ادامه داشته باشد؟

 

 

در همین زمینه در ایران‌وایر:

داور تنهای ایران، در جاده روسیه

هدیه شبانه آمریکا به ایران؛ سلام به سید سه

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}