تصاویر خندان سه رییس‌جمهوری روسیه، ایران و ترکیه(«ولادیمیر پوتین»، «حسن روحانی»، «رجب طیب اردوغان») در سوشیِ روسیه، چند روز گذشته در صدر اخبار دنیا بود. 
حدود دو سال پیش دیدن چنین تصویری غیرممکن به شمار می رفت. آنکارا و مسکو درگیر نزاع جدی دیپلماتیک بودند و ترکیه چند سال از گروه‌هایی در اپوزیسیون سوریه حمایت می‌کرد که در درگیری نظامی مستقیم با ایران و روسیه بودند. حالا اما این تصاویر در کنار نامه «قاسم سلیمانی» به آیت‌الله علی خامنه‌ای مبنی بر پایان «داعش»، آخرین اخبار تنش های بزرگ منطقه هستند. در این میان، یک دولت هست که ایران را دشمن خود می‌داند اما هم با روسیه و هم با ترکیه روابط کم و بیش حسنه دارد؛ اسراییل.

تل آویو چه نگاهی به رویدادهای منطقه دارد؟ «ایران وایر» دراین مورد، نظر دکتر «برندون فریدمن» را پرسیده که مدیر پژوهش «مرکز موشه دایان برای مطالعات خاورمیانه و آفریقا» در دانشگاه تل‌آویو است و سردبیر نشریه آن به نام «بوستان». دکتر فریدمن در دانشگاه تل آویو، مطالعات خاورمیانه را درس می‌دهد و پژوهش‌هایش در مرکز موشه دایان، در مورد ژئوپلتیک این منطقه و تحلیل استراتژیک و تاریخ سیاسی خاورمیانه معاصر است. پژوهش دکترای او در مورد روابط سیاسی بین دولت‌های منطقه خلیج فارس در دوره خروج ارتش بریتانیا از منطقه (۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱)‌ بود. او پیش از کار دانشگاهی در اسراییل، هفت سال در یک شرکت مشاوره در امریکا کار می‌کرد.

***

در چند روز گذشته شاهد تحولاتی در رابطه با سوریه بوده‌ایم؛ از یک سو اجلاس «سوشی» را دیدیم و از سوی دیگر ایران اعلام کرد داعش به آخر رسیده است. اوضاع را چه طور می‌بینید؟

در هیات حاکمه اسراییل، در مورد نگاه استراتژیک و امنیتی به ایران چه قدر اجماع وجود دارد و چه قدر نظرها مختلف است؟‌

می‌توان گفت تنها دولتی که هم با ایران رابطه حسنه دارد و هم با اسراییل، روسیه است. به نظرتان احتمال دارد این روابط همزمان به تناقض و درگیری بیانجامد؟

مطالب مرتبط:

موافقان ومخالفان لابی اسرائیل، بخشی از دموکراسی در آمریکا

اشارات موشک های 2000 کیلومتری سپاه به اسرائیل و دولت روحانی

حماس و آغوش همیشه باز جمهوری اسلامی

دشمن اصلی‌ ایرانیان کیست؟

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}