«سارا شورد» سال 2009 با ایران آشنا شد. شروع آشنایی او با زندان انفرادی بود. او به همراه دو امریکایی دیگر به نامهای «شين بائر» و «جاش فتال»، به اتهام عبورغیرقانونی از مرزهای ایران دستگیر و بیش از ۱۴ ماه را با این اتهام و نیز اتهام جاسوسی در بازداشت به سر برد. چند سال پس از این تجربه، «ایران‌وایر» به بهانه نامه ای که اسفندماه گذشته برخی از فعالان سیاسی و مدنی ایران بر علیه زندان انفرادی نوشتند، با سارا شورد به گفت و گو نشسته است.

فعالان مدنی و سیاسی ایرانی که خود را «تلاشگران نفی سلول انفرادی» نامیده‌اند، اسفندماه سال 93 در نامه‌ ای خطاب به حسن روحانی، رییس جمهوری، خواهان توقف نگهداری زندانیان در سلول‌های انفرادی شدند. سارا شورد اکنون روزنامه نگار است. او روی مشکلات حبس جمعی و حبس در امریکا کار می کند و به تازگی نمایشنامه ای در مورد زندان انفرادی نوشته است.

 

به نظر شما، زندان انفرادی چه تاثیری می تواند بر روی فرد بازداشت شده داشته باشد؟

 

شما مدت ۴۱۰ روز را در انفرادی سپری کردید. چه طور گذشت؟

 

خب! فارسی صحبت نکردن تو مشکلی برای برقراری ارتباط ایجاد نمی کرد؟

 

بدترین خاطره ای که از این دوران به یاد داری چیست؟

 

برخورد زندانیان با شما چه گونه بود؟

 

خاطره نامزدی در زندان هم خوب بود حتما؟

 

آیا هیچ گاه فکر کردید که به آن چه که بازجویتان می گوید، اعتراف کنید؟

 

فکر می کنید که دولت جمهوری اسلامی ایران از شما به عنوان ابزار چانه زنی استفاده کرد؟

 

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}