تاریخ ایران و جهان به زندگی و سرنوشت چهره ها گره خورده است؛ هر یک خشتی گذاشته اند تا سقفی پدیدار شود؛ خشت هایی که گاه به قیمت زندگی و جان شان تمام شده است. در این معماری عظیم، زنان و مردان بسیاری نقش آفریده اند. از سوی دیگر، در تاريخ جهان بسيارى از زنان و مردان دیگر به دليل استعداد شگرف آن ها براى تخريب و نابودى ساخته هاى ديگران، «تاثيرگذار» نام گرفته اند.

زنان ایرانی نویسنده، برگ های بسیاری از کتاب تاریخ 200 سال اخیر ما بوده اند؛ چه به دليل تاثير مثبت بسيارى از آن ها در افزایش آگاهی عمومی، کاهش تبعیض علیه زنان، ارتقای سواد و موقعیت اجتماعی شان، مقابله با فشارهای مذهبی، مشارکت در پروژه های علمی، سیاست ورزی، موسیقی، سینما و چه به دليل تاثير بعضى از آن ها در تشويق به خشونت، گسترش جهل و جزم انديشى و سوء استفاده از قدرت مالى و اقتصادى در جهت منافع خود.

مجموعه «زنان تاثیرگذار» «ایران وایر» يک مقدمه است. افرادى كه نام‎شان در اين فهرست آمده، نماينده برخی اقشار جامعه هستند كه هر روز در ايران و كشورهاى ديگر بر زندگى خانواده و اجتماع خود تاثير مى گذارند. بديهى است همان طور كه اشاره كرديم، همه فعاليت ها و یا تمام افراد حاضر در اين مجموعه، مورد تایيد «ایران وایر» نيستند اما تاثير گذارى هيچ يك از افراد اين ليست را نمي شود كتمان كرد.

 اين ليست، اولين سرى سلسله بیوگرافی های زنان تاثیرگذار ایران است که به مرور تکمیل می شود. از مخاطبان «ایران وایر» درخواست دارمی تا پیشنهادات خویش را برای غنای این مجموعه با ما در میان بگذارند.

-------------------------

«منیژه حکمت»، تهیه کننده و کارگردان ایرانی متولد 1341 شهر اراک است. او فقط 15 سال داشت که وارد حوزه سینما شد. او از جمله­ زنان موفق سینمای ایران است که شروع رشد و تلاشش از پایین­ترین سطوح سینما و پله پله بوده و از هیچ کاری، حتی منشی­گری صحنه درسینما سر باز نزده است.

حکمت درسال 1366 در فیلم «خانه­ای مثل شهر» منشی صحنه بود و در سال 1367 در فیلم «آپارتمان شماره 13» بازی کرد. سال 1372 دستیار «حسن هدایت» در فیلم «دلاوران کوچه دلگشا» شد و پس از آن بود که در سال 1376 نخستین اثر بلند سینمایی خود به نام «زندان زنان» را ساخت.

او در مورد روند فعالیت هایش در سینمای ایران می گوید: «شغل من تهیه کنندگی است و تهیه‏کنندگی در اکثر نقاط دنیا کاری مردانه است. من این حس را نکردم. شاید خیلی جنگیدم. پروسه‏‏ای که من کارگردان و تهیه کننده بشوم، ۳۰ سال طول کشید. خیلی‏ها دو ساله می‏آیند و تهیه‏کننده و کارگردان می‏شوند و کم نداریم در ایران. هر مدیرکلی هم که به وزارت ارشاد می‏آید، ۴۰-۵۰ تا تهیه‏کننده و کارگردان به جمعی که وجود دارد، اضافه می‏شود. ۳۰ سال هم زمان کمی نیست؛ جنگیدن دارد، مشکلات خاص خود را دارد. ولی الان در شرایط حاضر، من تازه برتری هم حس می‏کنم به عنوان زن و همیشه کارم را پیش برده‏ام که سختی خود را داشته است».

او تهیه کننده فیلم هایی هم‎چون «شبیخون»، «زندان زنان»، «لالایی»، «ورود آقایان ممنوع»، «صداها»، «چیزهایی هست که نمی دانی»، «پوپک و آقاماشالله»، «دختری با کفش های کتانی» و فیلم های دیگری بوده است.

فیلم «زندان زنان»، نخستین فیلم بلند منیژه حکمت از آن جهت دارای اهمیت بود که برای نخستین بار مسایلی پیرامون زندانیان زن، زندانیان سیاسی و اعدام زندانیان جوان در آن عنوان شد که تا آن روز، این اتفاق در حوزه سینمای ایران به ندرت رخ می داد. این فیلم به سرعت مورد توجه منتقدان داخلی و جشنواره های خارجی قرار گرفت و جوایز متعددی گرفت؛ از جمله جایزه  بهترین فیلم‎نامه و بهترین فیلم دوره ششم «جشن خانه­ سینما» در حوزه داخلی و تقدیرنامه کلیسای جهانی در «جشنواره بین­المللی فیلم سه قاره فریبورگ» در دوره­ هفدهم.

در همان سال بود که «سازمان عفو بین­الملل» فیلم «زندان زنان» را در «جشنواره فیلم رتردام» هلند شایسته جایزه دانست؛ فیلمی که کاندید بهترین فیلم در جشنواره­های بین­المللی «براتیسلاوا»، «گیخون» و «هاوایی» نیز شد.

دومین فیلم منیژه حکمت «سه زن» نام داشت که در سال ۱۳۸۵ به نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی او ساخته شد و یکی از فیلم­های پرفروش آن روزهای ایران بود. این فیلم  قصه سه زن از سه نسل مختلف را بیان می کرد.

پس از آن، او فیلم «لالایی» را ساخت. تولید فیلم لالایی از سال ۱۳۸۷ شروع شد و  پروژه ای سنگین  برای جمع آوری لالایی های فارسی زبان بود. تیم پژوهشی این کارگردان برای دست‌یابی به اطلاعات دست اول، به کشورهای فارسی زبان افغانستان، تاجیکستان و ازبکستان سفر کردند.

منیژه حکمت  در سال 1390 تهیه کنندگی فیلم «ورود آقایان ممنوع»، به کارگردانی «رامبد جوان» را بر عهده گرفت و  دخترش «پگاه» نیز در این فیلم به ایفای نقش پرداخت.

او از جمله­ کارگردان هایی است که همیشه نسبت به اتفاقات اجتماعی و سیاسی درون ایران موضع داشته است: «اگر ناهنجاری‏های اجتماعی دغدغه‏های یک فیلم‎ساز نباشند و خنثی باشد، به نظر من، فیلم‏ساز نیست. اصلا هنرمند نیست. هنرمند کسی است که جریان‏سازی می‏کند.»

 

 

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}