۱۰ سال از جنبش خردادماه ۱۳۸۸، موسوم به «جنبش سبز» گذشته است. در تمام این سال‌ها، این جنبش مورد تحلیل و قضاوت بوده است. به باور یک عده، نقطه عطفی در تاریخ ایران محسوب می‎شود و سرآغاز به بار نشستن اعتراضات مردمی است و از سوی عده‌ای دیگر، یک شورش کور و بی نتیجه و مهلتی برای اصلاح طلبان در ایران تلقی می‎شود تا چند روزی به ادامه حیات حاکمیت کمک کنند. حامیان جمهوری اسلامی هم که آن را «فتنه» می‌خوانند، می‎گویند این جنبش از سوی «دشمنان اسلام و ایران» هدایت شده بود.

«رضا علیجانی»، روزنامه‌نگار، فعال سیاسی و عضو «شورای فعالان ملی مذهبی» است. «ایرانوایر» درباره جنبش سبز و نقاط ضعف و قوت این جریان از او پرسیده‌ است:

به نظر شما، اعتراضات به انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸، جنبشی اجتماعی بود یا شورشی ناتمام؟

 

اکنون ۱۰ سال پس از آن، هنوز جنبش سبز موضوعیت دارد یا آن را باید به عنوان جنبشی که به تاریخ پیوسته است، تحلیل کرد؟

 

پس به باور شما، جنبش سبز از مطالبه انتخابات آزاد فراتر رفته و با توجه به مطالبات بنیادی‌ آن، در چارچوب یک جنبش دمکراتیک قابل تحلیل است؟

 

جنبشی به تعبیر شما با مطالبات و شعارهای دمکراسی خواهانه و سکولار چرا فارغ از شعارهای رادیکال خیابانی معترضان، نتوانست همه جریان‌های منتقد و مخالف جمهوری اسلامی  دمکراسی‌خواه و سکولاریسم را درون خود جذب کند؟

 

اما جنبش سبز نه از نظر طبقاتی و نه به لحاظ اتنیکی، رنگین‌کمانی نبود. علاوه بر غیبت طبقات پایین و فرودست در جنبش سبز، چرا کُردها، تُرک‌ها، عرب‌ها و بلوچ‌ها درگیر و جذب جنبش سبز نشدند؟

 

در شرایط سیاسی فعلی و در جامعه‌ای که جنبش اعتراضی دی‌ماه ۱۳۹۶را تجربه کرده است، فکر می‌کنید در صورت رفع حصر رهبران جنبش سبز، ممکن است این جنبش دوباره ظاهر شود یا باید گفت جامعه از آن عبور کرده است؟

 

بعد از این شوک یا به تعبیر شما، سیلی چهارم، چه رخ خواهد داد؟ واکنش سیستم چه گونه خواهد بود و مردم پس از آن چه خواهند کرد؟

 

مطالب مرتبط:

ایرج مصداقی: جنبش سبز نقطه پایان اصلاحات در ایران بود

سخن‌رانی‌های محرمانه فرماندهان سپاه در سال ۱۳۸۸؛ سند اثبات تقلب یا تحلیل پیروزی؟

فریدون مجلسی: اگرجنبش سبز موفق می­شد هم سهمی نصیب مردم نمی‌شد

آسیه امینی: جنبش سبز جنبشی بدون سر بود با جثه‌ای عظیم

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}