دیروز هم مثل چند سه شنبه گذشته، با دوچرخه‌هایشان بیرون آمدند. این‌بار اما سوار دوچرخه نبودند، تنها دوچرخه‌ها را راه می‌بردند و پلاکاردهای «آری به حق دوچرخه سواری زنان» را در دست گرفته بودند.

«روژین» می‌گوید: «ما نمی‌خواهیم آن‌ها را عصبانی کنیم، فقط می‌خواهیم اعتراض مدنی خود را نشان دهیم. پس سوار دوچرخه نشدیم اما دوچرخه‌هایمان را بیرون آوردیم.» 

این جا مریوان است.  سه شنبه هفته گذشته که مریوانی‌ها طبق وعده قبلی کمپین «یک روز بدون خودرو»، با دوچرخه‌هایشان بیرون آمده بودند، نیروی انتظامی با تعدادی از زنان دوچرخه سوار برخورد کرد.
روژین یکی از کسانی است که توسط نیروی انتظامی برای چند ساعتی بازداشت شد. او به «ایران‏وایر» می‌گوید: «ما را چند ساعت نگه داشتند. از همه تعهد گرفتند دیگر در اماکن عمومی سوار دوچرخه نشویم. یکی از سرهنگ‌ها می‌گفت دوچرخه سواری در پارک‌ها اشکال ندارد اما در خیابان و پیش چشم نامحرم حرام است.»

کمپین «سه شنبه‌های بدون خودرو» در چند شهر ایران تبلیغ شده است. در این کمپین از مردم خواشته شده برای داشتن هوای سالم و پاک، سه‌شنبه‌ها از خودرو استفاده نکنند و در عوض از پیاده روی و دوچرخه‌سواری کنار هم لذت ببرند.
روژین می‌گوید: «حالا با وضعیتی که پیش آمده، کمپین سه شنبه‌های بدون خودرو به کمپین حمایت از حق دوچرخه سواری زنان تبدیل شده است.»

روز گذشته جمعی از زنان مریوانی و فعالان مدنی این شهر نامه‌ای اعتراضی به «محمد فلاحیان»، فرماندار مریوان نوشتند ودر آن از برخورد انجام شده با زنان دوچرخه سوار شکایت کردند.

در بخشی از این نامه آمده است: «در زمانی که خبرها از تهران حاکی از تلاش های معاونت امور بانوان ریاست جمهوری دارد تا سایه تبعیض های جنسیتی را با توجه به یکی از اهداف دولت در رسیدن به عدالت جنسیتی، در امور حاکمیتی و استخدامی کم رنگ کند اما خبر می رسد در مریوان، در اقدامی فراقانونی و در رویه ای خطرناک، اجازه دوچرخه سواری به زنان داده نمی شود و اعتراض فعالین مدنی و زنان بی نتیجه مانده است.»

امضا کنندگان این بیانیه ضمن حمایت از حق دوچرخه سواری زنان در مریوان، خواستار آن شده اند که رویه های فراقانونی، حقوق قانونی را مخدوش نکنند. در پایان نامه هم سه سوال از دولت پرسیده‌اند: «آیا دولت عاجز از این است که از حق استفاده زنان از فضای عمومی دفاع کند؟ آیا دولت برخلاف شعارهایش، در راستای تحدید فعالیت های زنان اقدام می کند؟ آیا بهتر نیست دولت به جای تحدید فعالیت های زنان به بهانه های واهی، با هدف جلوگیری از مزاحمت برای زنان، اقدامات عملی در جهت کاهش خشونت های روزمره علیه زنان بردارد؟»

دوچرخه سواری زنان یکی از موضوعاتی است که سال‌ها درباره آن بحث وجود داشته و البته هیچ نتیجه‌ای هم نداشته است. هنوز هم کسی نمی‌داند آیا دوچرخه سواری دختران در سطح شهر مجاز است یا خیر؟  قانونی دوچرخه سواری زنان را منع نکرده است اما تندروها تا کنون اجازه نداده‌اند دختران به راحتی و در اماکن عمومی دوچرخه سواری کنند. آن‌ها دوچرخه سواری دختران را «شهوت برانگیز» می‌دانند و می گویند از نظر «شرعی» اشکال دارد.

«احمد سالک»، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی به «ایران‏وایر» می‌گوید: «دختران می‌توانند در مکان‌های سرپوشیده مثل پارک های بانوان و یا جایی که انحصاری برای خودشان است، دوچرخه سوار شوند اما در دید نامحرم و مکان‌های عمومی این کار حرام است و دستگاه‌های نظارتی ذی ربط باید با آن برخورد کنند.»

در سایت «معاونت تهذیب حوزه‌های علمیه» مطلبی با عنوان آسیب شناسی دوچرخه سواری زنان و دختران  منتشر شده است. نویسنده در این مطلب به چند روایت و حدیث استناد کرده، از جمله این که امام صادق از پیامبر اکرم نقل کرده است:«حضرت از سوار شدن زنان بر زین نهی کرده اند.»
نویسنده تاکید کرده است: «زین، مرکب نفرین شده ای برای زنان است.»

در بخش دیگری از این مطلب، به ارتباط این دو حدیث و دوچرخه سواری بانوان پرداخته شده است: «از سوارکاری زنان به این دلیل که باعث تحریک هیجان و شهوت آنان و کشیده شدن به سمت فساد و گناه می شود، به شدت نهی و ما را به این واقعیت رهنمون شده که اگر هیجان و شهوت زن تحریک شود، می تواند به مراتب بیش تر از شهوت‌رانی و لذت‌جویی مردان، آسیب‌زا و ویران‎گر باشد. برداشت اولیه ما از این روایات این است که نهی متوجه نشستن بر هر زینی است، چه زین اسب و امثال آن از حیوانات باشد و چه زین دوچرخه، موتورسیکلت و امثال آن از وسایل نقلیه. به خصوص وقتی به این مسأله توجه کنیم که معمولا زین حیوانات بزرگ تر و پهن تر بوده است و زین دوچرخه کوچک‌تر و باریک‌تر و میزان تحریک کنندگی در آن بیش تر.»

نویسنده این مطلب، دوچرخه سواری بانوان را زمینه ساز خودارضایی آن ها دانسته است: «با توجه به ساختار و فیزیک خانم‌ها، وقتی دختران بر زین دوچرخه سوار می‌شوند، شرمگاه (فرج) آنان روی زین قرار گرفته و باعث تحریک و تهییج آنان می‌شود و به تدریج ممکن است از این کار لذت ببرند و بر این لذت عادت کنند و به مرور زمان ممکن است به سمت خودارضایی کشیده شوند؛ پدیده نابهنجار و گناه زشت و بزرگی که با توجه به آمار گزارش شده و تجارب مشاوره‌ای، متاسفانه روز به روز در میان دختران شایع‌تر می‌شود.»

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}