تیم ملی فوتبال ایران با پیروزی مقابل تیم ملی عراق، به مرحله نهایی انتخابی جام جهانی صعود کرد. ایران در حالی به مرحله نهایی رفت که تا پیش از آغاز این مسابقات، در رده سوم قرار داشت و برای قطعی شدن صعودش باید در هر چهار بازی باقی‌مانده خود به پیروزی می‌رسید. 

***

«دراگان اسکوچیچ» تیمش را با ترکیب اولیه «علیرضا بیرانوند»، «صادق محرمی»، «احسان حاج‌صفی» (کاپیتان)، «شجاع خلیل‌زاده»، «سعید عزت‌اللهی»، «علیرضا جهانبخش»، «مهدی طارمی»، «محمدحسین کنعانی‌زادگان»، «احمد نوراللهی»، «علی قلی‌زاده» و «سردار آزمون» وارد زمین کرد. 

سیستم پایه تیم ملی ایران در آغاز بازی ۲-۴-۴ بود که در زمان حمله و دفاع تغییر می‌کرد. 

«سرکو کاتانچ»، سرمربی تیم ملی عراق نیز در این بازی با ترکیب اولیه ۲-۵-۳ و با «جلال حسن»، «میثم جبار»، «سعد ناطق»، «احمد ابراهیم»، «علی عدنان»، «امجد عطفان»، «صفا هادی»، «علی مهاوی»، «همام طارق»، «بشار رسن»و «مهند علی» وارد بازی با ایران شد. 

عراق بازی را با سه دفاع مرکزی و دو دفاع کناری که برخلاف بازی‌های گذشته، نفوذ نمی‌کردند، آغاز کرد. تراکم هافبک‌ها و عقب‌نشستن مهاجمان هم کار ایران را برای نزدیک شدن به دروازه عراق سخت می‌کرد. 

بازیکنان تیم ملی عراق خیلی سریع سعی کردند از ابتدای بازی جنگ روانی را آغاز کنند. درگیر شدن با علی‌رضا بیرانوند در محوطه جریمه ایران یا اعتراض برای کوچک‌ترین خطاها برای تداوم بازی روحی و روانی با تیم ایران بود. این بازی را عراقی‌ها البته از دو روز پیش از مسابقه با مصاحبه‌‌های خود آغاز کرده بودند. 

اما «ایلگیز تانتاشف»، داور ازبکستانی از ابتدا با دو کارت زرد به بازیکنان ایران و عراق و خط و نشان کشیدن برای بازیکنان دو تیم، نبض بازی را در دست گرفت. 

ایران با آرامش و بدون نگرانی از گذر دقایق، با پاس‌کاری سعی در باز کردن روزنه‌های دفاعی عراق داشت؛ اتفاقی که سرانجام دقیقه ۳۵ افتاد. نفوذ احسان حاج‌صفی از چپ و پاس رو به جلو برای سردار آزمون و بغل پای مهاجم ایران، دروازه عراق را باز کرد. 

ایران پس از این گل هم توپ را به عراق نداد. سعی کرد با آرامش برنامه خودش را پیش ببرد و هم‌چنان نبض بازی را در دست داشته باشد. عراق هم البته در آن ۱۰ دقیقه پایانی به ضدحملات فکر می‌کرد. 

نیمه اول با برتری یک بر صفر ایران مقابل عراق به پایان رسید. 

در نیمه دوم کمی ورق برگشت. دراگان اسکوچیچ دو بازیکن تک اخطاره‌اش، یعنی احمد نورالهی و علی‌رضا جهانبخش را از زمین بیرون نکشید. عراق اولین بار با موقعیتی که بشار رسن خلق کرد، به دروازه ایران نزدیک شد ولی علی‌رضا بیراندوند دروازه ایران را نجات داد. 

صادق محرمی سومین اخطاری ایران در همان دقایق ابتدایی نیمه دوم شد. در بازی رفت ایران و عراق، «مسعود شجاعی» دقیقه ۴۹ کارت زرد نخست را گرفت و «مارک ویلموتس»، سرمربی وقت تیم ملی ایران او را تعویض نکرد. در نهایت او دقیقه ۸۰ کارت زرد دوم را گرفت، اخراج شد و تیم ایران بازی یک بر یک مساوی را باخت. 

همان شکست اگر نبود، امروز تیم ملی ایران با آرامشی بیشتر مقابل عراق قرار می‌گرفت. شاید دست به کارت شدن داور ازبکستانی با توجه به شناختی که از داوری او می‌رفت، قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسید. اما نگرانی قابل درکی هم برای از دست دادن همین بازیکنان تک کارته وجود داشت. 

از دقیقه ۵۵، عراق جریان بازی را در دست گرفت. توپ در اختیار عراق بود و زمین در اختیار ایران. این اتفاق طبیعی به نظر می‌رسید اما با توجه به بازیکنان فانتزی‌باز عراق، خطرناک هم بود. ایران در تمام این دقایق چشم به ضدحملات سریع مهاجمانش داشت. 

دقیقه ۷۲ مهدی طارمی می‌توانست روی یکی از همین ضدحمله‌ها و همکاری با سردار آزمون گل دوم ایران را وارد دروازه عراق کند اما موقعیت تک به گل را به دست‌های دروازه‌بان عراق کوبید. 

دقیقه ۸۰ اگر علی قلی‌زاده خودخواهی را کنار می‌گذاشت و مهدی طارمی را در موقعیت تک به گل می‌دید، شاید دروازه عراق برای بار دوم باز می‌شد. اما او هم ترجیح داد با سری پایین توپ را به دروازه‌بان عراق تقدیم کند. 

در همین دقایق، موقعیت‌های ایران از عراقی که سعی در حمله به دروازه ایران داشت، خطرناک‌تر بود. 

تعویض‌های اسکوچیچ نفس تازه‌ای به ایران داد. با «مهدی قائدی» و «سامان قدوس» وارد زمین عراق شدیم. اسکوچیچ می‌خواست در دقایقی که عراق قطعا سطح حملاتش را بالاتر می‌برد، هم با سامان قدوس جنگندگی تیمش را در مرکز زمین بالا ببرد و هم با مهدی قائدی، مدافعان عراق را در زمین این تیم نگه دارد. 

ایران دقایق پایانی بازی را هنرمندانه کنترل کرد. اسکوچیچ برای تمام دقایق بازی و مهار حملات عراق برنامه داشت. 

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}