نتايج يک مطالعه جديد که در هفت کشور از جمله چند کشور مسلمان انجام شده نشان داده است کودکانی که در خانواده‌های غيرمذهبی رشد می‌کنند بخشنده‌تر از کودکانی هستند که در خانواده‌های مذهبی بزرگ می‌شوند. نتايج اين مطالعه در نشريه زيست شناسی امروز (Current Biology) منتشر شده است.

باور رايج اين است که بر اساس آموزه‌های مذهبی پيروان هر آيین می‌بايست در مقابل اعتقادات آيینی ديگران روادارانه رفتار کنند و در بخشندگی به ديگران از يکديگر پيشی بگيرند. اما اکنون پژوهشگران می‌گويند در واقعيت چنين رفتاری نادر است و تعصب در ميان کودکان خانواده‌های مذهبی فراگيرتر از بخشندگی و رواداری‌ست.

در اين گزارش که بخشی از آن توسط پژوهشگران مسلمان در سه کشور ترکيه، قطر و اردن تهيه شده آمده است که کودکان با پيشينه مذهبی و بخصوص آن‌هایی که در خانواده‌های مسلمان بزرگ می‌شوند قضاوتگرند و از تنبيه کسانی که به نظر آن‌ها از راه راست منحرف شده‌اند بيش از ديگران استقبال می‌کنند. 

نتايج اين مطالعه بر اساس پاسخ‌‌های ۱۱۷۰ کودک ۵ تا ۱۲ ساله از کشورهای امريکا، کانادا، اردن، قطر، افريقای جنوبی، ترکيه و چين تنظيم شده است.     

مرکز تحقيقات پيو در سال ۲۰۱۲ بر اساس يک نظرسنجی فراگير اعلام کرده بود که از جمعيت ۶.۹ ميلياردی جهان ۵.۸ ميليارد کودک و بزرگسال به آيین‌های مختلف وابستگی دارند و به اين ترتيب ۸۴ درصد جمعيت جهان را می‌توان در جايی از طيف مذهب جای داد. با اينحال پژوهشگران می‌گويند کودکانی که از نظر عقيدتی در گروه‌های آيینی قرار نمی‌گيرند به بخشش و زندگی مسالمت آميز با ديگران باور دارند بنابراين بی اعتقادی مذهبی آن‌ها که از خانواده سرچشمه می‌گيرد مانعی برای رواداری اجتماعی‌شان بشمار نمی‌رود. 

پيش از اين نشان داده شده بود که بخشندگی افراد ارتباط مستقيمی با باورهای آن‌ها ندارد. بعنوان مثال يک پژوهشگران دانشگاه در گزارشی که در نشريه روانشناسی فردی و اجتماعی منتشر شده نشان داده بودند که افراد معتقد و بی اعتقاد وقتی با درخواست کمک مصدومان روبرو می‌شود می‌توانند مسير عبورشان را طوری تنظيم کنند که از کنار درخواست کننده عبور نکنند.

دو پژوهشگر مسلمان دانشگاه بريتيش کلمبيا در کانادا نيز در گزارشی گفته بودند که افراد با اعتقاد و بی اعتقاد وقتی درخواست کمک پولی يک فرد فقير در خيابان را بصورت نوشته می‌بينند واکنش آن‌ها نسبت به قبول درخواست فرد يکسان خواهد بود. بنابراين اعتقاد يا بی اعتقادی آيینی نمی‌تواند تعيين کننده روش برخورد افراد يک جامعه با موضوعات انسانی باشد.

پژوهشگرانی که مطالعه جديد را انجام داده‌اند می‌گويند نکته قابل توجه اين است که در فاصله سنتی ۵ تا ۱۲ سال می‌توان رشد تدريجی باورهای برآمده از خانواده‌ها را در رفتار کودکان مشاهده کرد. به اين ترتيب يک نوجوان ۱۲ ساله به تعصب بيشتری درباره افراد دگرانديش نسبت به باور خود قضاوت می‌کند. 

گزارش که از پاسخ‌های کودکان مسلمان، مسيحی، یهودی، بودايی، هندو، و ناباور تنظيم شده مهم‌ترين باور رايج در مورد تفاوت افراد مذهبی و غير مذهبی يعنی بخشندگی را به چالش کشيده است و می‌گويد کودکانی که در خانواده‌های غيرمعتقد پرورش می‌یابند در موضوع بخشش به همنوعان بخشنده‌تر از کودکان مذهبی و از جمله کودکان مسلمان و مسيحی بعنوان پرجمعيت‌ترين اديان جهان هستند.

 

 

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}