فوتبال و تخته نرد، محبوب ترین ورزش های زندان است. تنیس روی میز و والیبال هم هواداران خاص خودش را دارد. تخته نرد در این میان حرف اول را می زند، به خصوص در ماه های سرد سال که ورزش کردن در حیاط زندان کار خیلی سختی است.

در برخی سلول ها، لیگ تخته نرد برگزار می شود و به برنده هم یک جایزه از طرف سایر هم بندی ها داده می شود، جایزه ای که با کمک مالی دسته جمعی خریداری می شود. برگزاری لیگ و بازی ها البته کار آسانی نیست. تخته نرد، حکم بازی ممنوعه را دارد.

«م.رها»، زندانی ساکن زندان اوین به ایران وایر می گوید: «پاسداربندها با اشاره به فتوای امام خمینی مبنی بر قمار بودن و بسته به شانس خالص بودن این بازی توجه می کنند. در زندان اوین چندین بار پیش آمده که  تخته، مهره ها و تاس های این بازی در بازرسی ها یا توسط کنترل کنندگان دوربین داخلی زندان جمع آوری شده است. در بند ۳۵۰ نیز اجازه بازی کردن علنی به زندانیان سیاسی و امنیتی داده نشده ولی دوستانم در زندان رجایی شهر می گویند آنجا چندان سختگیری وجود ندارد.»

او چند تصویر هم برای ایران وایر فرستاده است. از جمله عکس ویژه نامه خبری بازی های فوتبال بند ۳۵۰ اوین در سال هشتاد و هشت، در آن زمان این بند، هنوز بند کارگری محسوب می شد و به زندانیان امنیتی و سیاسی اختصاص نداشت. زندانیان کارگر زندان، یک لیگ فوتبال برگزار می کردند و برای آن لیگ هم یک ویژه نامه خبری تدارک دیده بودند.

«م. رها» می گوید: «فوتبال تنها ورزشی است که اکثریت زندانیان کشور به این بازی رغبت نشان می دهند. توپ پلاستیکی چند لایه از فروشگاه زندان می خرند و تیر دروازه های مستهلک شده، معمولا توسط خود زندانی ها با وسایل ابتدایی تعمیر می شود؛ مثلا با نخ و میخ های جعبه های میوه، تیر دروازه ها تعمیر می شوند و روی آنها را رنگ می زنیم تا قابلیت استفاده داشته باشد.»

این امکانات محدود البته برای زندانیان غیرسیاسی بیشتر در دسترس است. به گفته یک زندانی دیگر، در اختیار داشتن امکاناتی چون چاپ ویژه نامه، دسترسی به کامپیوتر و حتی دسترسی به باشگاه زندان تنها برای زندانیان غیر سیاسی ممکن است و مسئولان زندان و دادستانی اجازه ورود زندانیان سیاسی را به سالن فوتسال هیچ زندانی نمی دهند.

در اوین یا رجایی شهر زندانیان سیاسی از ورود به سالن ورزشی و باشگاه زندان جهت انجام مسابقه منع شده اند و از انجام ورزش بطور کامل محرومند. اجازه ورود وسایل ورزشی نیز به آنها داده نمی شود. فوتبال با توپ پلاستیکی اما در داخل حیاط بند زندانیان سیاسی هم انجام می شود و مثل هر حیاط زندان دیگری بخاطر کف آسفالت اش که برای ورزش نامناسب است، هر ماه چندین زندانی زخمی و پانسمان شده بر جای می گذارد.

علاوه بر تخته نرد، هم محبوب است. معمولا دستگاه فوتبال دستی در زندان  که از چوب های نامرغوب ساخته شده به خاطر استفاده بیش از حد به سرعت مستهلک می شود و معمولا خود زندانی های پول می دهند و یک دستگاه فوتبال دستی تازه می خرند.

«م . رها » با اشاره به تجربه یازده ساله اش در زندان تاکید می کند که «بیشتر زندانی هایی که به فوتبال، فوتبال دستی یا تخته نرد تمایل بیشتری نشان می دهند، خوش مشرب تر و پرجنب و جوش ترند و روحیه شان را نگه می دارند، آنها انگیزه بیشتری نسبت به سایر زندانی ها برای تحمل دوران حبس دارند. آنها هیجانشان  را با بازی و ورزش تخلیه می کنند، هیجان زندانی احتیاج به تخلیه دارد و وقتی ورزش و تفریحی در کار نباشد، با مصرف مواد و عصبی شدن و مشاجره کردن یا به راه انداختن نزاع های خطرناک، هم خود و هم جامعه کوچکشان را به پریشانی می کشانند اما با وجود علم و آگاهی مسئولان زندان در این مورد، هنوز هیچ برنامه مدون و عملی در مورد ورزش در زندان توسط مسئولان تدوین یا اجرایی نمی شود.»

او از بی توجهی مسئولان زندان نسبت به گذران اوقات فراغت و ورزش زندانیان گله های بسیاری دارد و می گوید: « به ورزش در زندان ها همانقدر اهمیت داده می شود که در دانشگاه ها و مدارس و زمان تحصیل ما داده می شد. ما هیچ امکاناتی به جز یک توپ پلاستیکی که با هزینه خودمان خریداری می کنیم، در اختیارمان نداریم. طبیعی است که نبود امکانات مناسب باعث آسیب دیدن زندانی هایی می شود که به این ورزش علاقمندند. به هر حال هر ورزشی اصول و استانداردی دارد که اگر رعایت نشود منجر به جراحات و حتی معلولیت افراد خواهد شد و اگر این جراحات در داخل زندان اتفاق بیافتد، شرایط زیست ورزشکار بسیار سخت تر هم خواهد شد.»

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}