هر سال وقتی روز یادبود هولوکاست فرا می‌رسد، ایرانیان با واقعیتی غریب مواجه می‌شوند:‌ ایران شاید تنها کشور بزرگ جهان باشد که نه تنها تلاشی برای یادبود هولوکاست نمی‌کند که عالی‌ترین مقام آن، آیت‌الله خامنه‌ای، رسما، علنا و مکررا آن‌را انکار کرده است. یکی از خاطرات تلخ میلیون‌ها ایرانی از دوران ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد مربوط به استفاده او از مجامع بین‌المللی برای انکار هولوکاست و برگزاری مسابقه کاریکاتور در این مورد است؛ رویدادی که نه فقط توهینی به یاد و خاطره شش میلیون یهودی جان‌سپرده در هولوکاست و شعور ملی ما بود که به انزوای بی‌سابقه ایران منجر شد.

این موضع جمهوری اسلامی در ضمن مخدوش‌کننده خاطره آن ایرانیان و سایر مسلمانانی است که با کمک به برادران و خواهران یهودی خود جان بعضی از آن‌ها را نجات دادند.

اما ما ایرانیانی که برای بهبودی کشور خود می‌کوشیم وظیفه معرفی واقعیات هولوکاست را داریم. این بود که ما دوربین خود را به موزه هولوکاست واشنگتن دی سی بردیم تا پای صحبت بازماندگان هولوکاست و تاریخدانان و متخصصین این موزه بشنویم؛ تا هم آن جنایت هولناک را در فیلمی به زبان فارسی بازگو کنیم و هم ببینیم که راه بزرگداشت رویدادهای فجیع تاریخی کدام است. 

موزه یادبود هولوکاست آمریکا در کنار پارک «نشنال مال» پایتخت و کنار بناهایی قرار گرفته که مهم‌ترین‌های تاریخ آمریکا را بزرگ می‌دارند. این موزه ۴۸ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم گشوده شد و در بیش از ۲۰ سالی که از عمر آن می‌گذرد نزدیک به ۴۰ میلیون بازدید کننده داشته از جمله ۱۰ میلیون دانش آموز، روسای دولت ۹۹ کشور جهان و بیش از ۳۵۰۰ مقام خارجی از بیش از ۲۱۱ کشور جهان. ۳۵ درصد بازدیدکنندگان از خارج از آمریکا می‌آیند و تنها ۱۰ درصدشان یهودی هستند. ۴۰۰ نفر به صورت تمام‌وقت در موزه کار می‌کنند که بعضی از آن‌ها به طور مشخص مسئول تماس با کشورهای جهان اسلام هستند. 

در «جنایت و انکار» ما ضمن صحبت از رویدادهای بزرگ که شامل میلیون‌ها نفر می‌شوند کوشیدیم چهره آدم‌های واقعی را نشان‌تان دهیم: از پسربچه‌ای یهودی که پرستار بچه مسلمانی در نجات دادن جانش نقش داشت؛ تا دخترکی که اکثریت اعضای خانواده‌اش را در آشوویتز از دست داد اما زنده ماند تا داستان آن‌را بازگو کند.

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}