«هومن افاضلی» از جمله مربیانی است که به عنوان «نسل نو» فوتبال ایران شناخته می شد. هرچند در سال هایی که «برانکو ایوانکوویچ» سرمربی گری تیم ملی را برعهده داشت، «حسین فرکی» روی نیمکت تیم ملی به عنوان دستیار ایرانی می نشست، اما هومن افاضلی در پشت صحنه، آنالیزور و مهم ترین مشاور فنی برانکو محسوب می شد. 
در زمان مربی گری «علی دایی» در تیم ملی، دستیار اول سرمربی ایران شد و بعد سرمربی گری تیم ملی «امید» ایران و همین طور «صبا» قم را برعهده گرفت.

با هومن افاضلی به استقبال جام جهانی روسیه رفته ایم و البته مقایسه ای داشته ایم میان دو تیم ملی ایران در زمان مربی گری برانکو ایوانکوویچ و «کارلوس کی روش».

 

اجازه بدهید قبل از شروع بحث در مورد قرعه کشی، به سال 2006 برگردیم. آن روزها شما هم یکی از اعضای کادر فنی و نزدیکان فنی برانکو ایوانکوویچ بودید. قبل از قرعه کشی جام جهانی، برانکو علاقه‎مند بود که با تیم ملی آلمان در سید اول قرار بگیرد. دو دلیل هم ارایه می کرد؛ یکی شانس بازی افتتاحیه و یکی هم احتمال قرار گرفتن تیم های ضعیف تر در گروه میزبان جام جهانی. همیشه فرضیه هایی هست مبنی بر این که شاید دست هایی در قرعه کشی های جام جهانی وجود داشته باشد. شما به این فرضیه اعتقاد دارید؟

یعنی شما معتقدید که گاهی در قرعه کشی های جام جهانی دست برده شده یا مثلا از قبل گروه ها مشخص شده اند؟ در مورد آرژانتین، پس از جام جهانی 1986 این فرضیه به صورت جدی شکل گرفت که آن ها همیشه باید در گروه مرگ باشند.

یک مقایسه کوتاه داشته باشیم به لحاظ نفر بین تیم سال 2006 و تیم کنونی ایران. بعضی ها که البته تعدادشان هم کم نیست، معتقدند تیم کنونی ایران از نظر مهره، یک دست تر از تیم زمان برانکو ایوانکوویچ است. گروهی هم این یک دست بودن و سطح بالای بازیکنان را محصول استعدادیابی کی روش می دانند.

تلاش کردید تیم یک دست شود؟

احتمالا شما هم موافق هستید که برای صعود به مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی، ابتدا باید به یک قرعه مناسب رسید. اما با پتانسیل فنی و بازیکنانی که در تیم ایران حضور دارند، چه قدر امیدوار کننده است؟ این امیدواری می تواند تا کدام مرحله ادامه داشته باشد؟ سطح فوتبال ایران مثلا مانند کره و ترکیه تا صعود به جمع چهار تیم نهایی، ولو به صورت اتفاقی یا با کمک داوران هست؟

البته آرزو و آمال و بلندپروازی در کنار واقع گرایی. فینال جام جهانی برای تیم ایران کمی از واقعیت دور نیست؟

می توانیم مورد به مورد بررسی کنیم؛ مثلا شاید بگویید کادر فنی. 

معتقدید که کی روش هم در مهندسی این تیم چهار سال زمان صرف کرده است؟ یعنی وقتی جام جهانی برزیل برایش تمام شد، با هدف پایین آوردن میانگین سنی تیم ملی کارش را شروع کرد؟

من شخصا در عمق کلام هومن افاضلی این نشانه ها را می بینم که اگر تیم ایران به گروه های مرگ نرسد، به احتمال قوی به مرحله حذفی صعود می کند.

برویم سراغ سید اول؛ جایی که روسیه، آلمان، برزیل، پرتغال، آرژانتین، بلژیک، لهستان و فرانسه قرار گرفته اند. تصور کنید هومن افاضلی قرار است یک قرعه برای ایران بیرون بکشد.

قبول دارید که فاصله تیم های سید اول و دوم چندان نیست؟ حتی شاید برای حضور لهستان در این سید بتوانیم چراهای زیادی پیدا کنیم. در سید دوم، اسپانیا، پرو، سوییس، انگلستان، کلمبیا، مکزیک، اروگوئه و کرواسی هستند. کرواسی و پرو می توانند بهترین انتخاب ها باشند. شاید به این دلیل که بازیکنان ما طی دو دهه اخیر با فوتبال کرواسی آشنا شده اند. شما بهترین یا بدترین انتخاب های ممکن در سید دوم را کدام تیم ها می بینید؟

اساسا قرار گرفتن ایران در سید سوم مناسب بود؟ براساس قانون، ایران قادر به هم گروهی با تیم های آسیایی نیست. الان در سید سوم، ایران با تیم های دانمارک، ایسلند، کاستاریکا، سوئد، تونس، مصر و سنگال هم‏گروه نخواهد شد ولی احتمال دارد با تیم های صربستان، نیجریه، مراکش و پاناما هم گروه شود.

همین مساله در مورد سایر تیم ها هم وجود دارد؛ یعنی نگاهی که به تیم ملی ایران می شود، به شدت نگاه از بالا به پایین است.

به آخرین اردوهای تیم ملی در سال 2006 برگردیم و به این جمله برانکو ایوانکوویچ که می گفت هنوز حتی نمی دانم مربی تیم ملی ایران در آلمان خواهم بود یا نه. جو کنونی فوتبال ایران نسبت به آن زمان تغییر کرده است و شما هم این را به خوبی درک می کنید. تصور نمی کنید بعد از فشارهایی که به برانکو وارد شد و او را بعد از جام جهانی از ایران فراری داد، جو به سود مربیان خارجی نام دار در فوتبال ملی ایران برگشت؟ در حقیقت، برانکو قربانی شد تا کی روش با حاشیه امنیت بیش تری کار کند.

آینده تیم ملی احتمالا پس از جام جهانی با کی روش به پایان می رسد. تصور شخصی شما از روزهای پسا کی روش در فوتبال ایران چیست؟

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}