شش روز از زمانی که مردم ایران در شهرهای مختلف در اعتراض به گرانی ناگهانی بنزین دست به تجمعات اعتراضی زدند، گذشته است. گفته می‌شود این تجمعات در بیش از ۱۰۰ شهر ایران شکل گرفته‌اند.
وضعیت معیشت مردم نقطه مشترکی است که به گستردگی این اعتراضات دامن زده است. دیگر فاصله‌ای میان جنوب یا شمال شهر وجود ندارد و همه معترضان به وضعیت بد اقتصادی به میدان آمده‌اند.
«تورج ابوذرخانی»، فعال جنبش کارگری ساکن اروپا و سردبیر سابق ماه‌نامه «تولید، مصرف» می‌گوید نارسایی اقتصادی در ۴۰ سال گذشته همواره وجود داشته و حالا به نقطه انفجار رسیده است.

ابوذرخانی که عضو موسس «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران آزاد تهران» نیز بوده است، اعتراض به گرانی بنزین در ایران را بهانه و دنباله اعتراض به فساد سیستماتیک در جمهوری اسلامی و دشواری‌های معیشتی می‌داند.

در چند روز گذشته به دلیل قطع سراسری و گسترده اینترنت در ایران، خبرهای ضد و نقیض از تعداد کشته‌ها، مجروحان و بازداشتی‌ها منتشر شده است و حالا خبرهایی از امنیتی شدن شهرهای مختلف و وصل شدن قطره چکانی اینترنت می‌رسد.
به اعتقاد تورج ابوذرخانی، رسانه‌ها باید سد سانسور را بشکنند و هرچه بیشتر مطالبات مردم را منعکس کنند.
«ایران‌وایر» از او پرسیده است:

به عنوان یک فعال صنفی کارگری که روزانه با کارگران ایران مرتبط است، این اتفاق چه قدر دنباله اعتراضات قبلی است؟

 

یعنی سرکوب بی‌نتبجه است؟

اگر حاکمیت پاسخ درستی به این اعتراضات ندهد، این جنبش صددرصد به سوی انقلاب و سرنگونی رژیم خواهد رفت. جای هیچ تردیدی نیست. تا کجا می‌توانند از لشکر «فاطمیون» سپاه پاسداران و از مزدوران خارجی استفاده کنند؟ الان موضوع فقط مساله معیشت کارگران نیست، آن‌ها بخشی از این جامعه معترض‌ هستند. قیام گرسنگان، قیام ملی است که در ابعاد مختلف دارد با دادن کشته و زخمی و مسایل دیگر در شهرهای مختلف بروز پیدا می‌کند.

 

گفتید پرداخت یارانه بر اساس برنامه‌ای است که با برنامه صندوق بین‌المللی پول تنظیم و هماهنگ شده است، ممکن است بیشتر توضیح بدهید؟

 

به نظر شما، اگر برنامه توسعه‌ای که از دوره هاشمی رفسنجانی شروع شد، به درستی اجرا می‌شد، می‌توانست قیمت اجناس را به تناسب حداقل حقوق یک کارگر، به برابری منطقی بکشاند یا از اول اشتباه بود؟

 

فیلم‌هایی از ایران منتشر شده‌اند که نشان می‌دهند اماکن عمومی در آتش می‌سوزند. در آخرین نمونه در سال ۱۳۸۸، فیلم‌های موجود نشان می‌دهند این رفتار از سمت معترضان نبوده و توسط حکومت اتفاق افتاده است. ولی همان سال، حکومت این رفتار را به گردن مخالفان ‌انداخت و ‌گفت آن‌ها بودند. نظر شما چیست؟

 

چه‌طور باید افشاگری کنند؟

 

فعالان صنفی و مدنی چه کارهایی می‌توانند انجام دهند؟

 

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}