در آستانه دومین سالگرد کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ برخی خانواده‌های قربانیان از احضار و فشار نهادهای امنیتی خبر می‌دهند. آن‌ها دو سال طاقت‌فرسا را پشت سر گذاشته‌اند؛ هم داغ سینه‌سوز عزیزان خود را دارند، هم با انواع‌تهدیدها، فشارهای روانی و پرونده‌سازی‌های نهادهای امنیتی دست‌وپنجه نرم کرده‌‌اند. «پویا بختیاری» یکی از کشته‌شدگان آبان ۱۳۹۸ است که در مهرشهر کرج با گلوله مستقیم ماموران حکومت کشته شد و به دلیل تصاویر مستندی که از حضور او در خیابان‌ها ضبط کرده و در ساعت‌های پس از مرگ او در فضای مجازی منتشر شد، تبدیل به یکی از نمادهای اعتراضات آبان ۱۳۹۸ شد. مادرش، «ناهید شیرپیشه» به ایران‌وایر می‌گوید، شمار احضارها در این دو سال از دستش در رفته است.

***

پویا بختیاری ۲۷ ساله و فارغ‌التحصیل رشته مهندسی برق بود، با مادرش زندگی می‌کرد، عاشق شعر و ادبیات و تاریخ ایران بود و خوشنویسی را دوست داشت.

پس از کشته شدن پویا، خانواده بختیاری در معرض فشارهای امنیتی بسیاری قرار گرفتند. والدین پویا در مراسم چهلم فرزند خود بازداشت شدند. خبرگزاری مهر در مورد والدین پویا نوشت :«آن‌ها با حکم قضایی و در راستای صیانت از نظم و امنیت مردم شریف و خسارت‌دیده و به منظور جلوگیری از تداوم پروژه کشته‌سازی و تکرار اقدامات مسلحانه علیه مردم بازداشت شده‌اند.»

ناهید شیرپیشه پس از این بازداشت هم بارها تحت فشار قرار گرفته و بازجویی و دستگیر شد. پدرش، «منوچهر بختیاری» هم در هنگام نوشتن این گزارش در زندان است. او از نهم اردیبهشت ماه گذشته در زندان مرکزی کرج به سر می‌برد و حکم او سه سال و نیم زندان، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال و نیم تبعید است.

ناهید شیرپیشه، شاهد لحظات حمل پیکر غرق در خون پسرش به روی دست‌های مردم بود با گلوله‌ای در سر.

او بعدها به ایران‌وایر گفت: «در حال شعار دادن بودم که ناگهان دیدم سیل جمعیت مردم دارند به سمت پایین بلوار، جایی که من ایستاده بودم می‌آیند و فریاد می‌زنند: می‌کشم، می‌کشم، آن که برادرم کشت. جسد پویا را روی دست گرفته بودند. صورت خونی پویا در حالی که بدنش روی دست مردم حمل می‌شد، آخرین تصویری است که من از او در ذهن دارم. فورا او را به بیمارستان قائم کرج رساندیم که دیدیم دیر شده و او در همان لحظه شلیکِ گلوله جان داده‌ است. وقتی پزشکان گفتند پویا تمام کرده‌ است، با صدای بلند در بیمارستان شعار دادم.»

با اینکه در گزارش اولیه پزشکی قانونی علت مرگ پویا، برخورد جسم سخت به سر نوشته شده بود؛ اما خانواده بختیاری با تحت فشار گذاشتن پزشکی قانونی برای کشف حقیقت، آن‌ها را واداشتند تا علت مرگ را «اصابت گلوله به جمجمه» به ثبت برسانند.

وقتی از او درباره شخصیت پویا می‌پرسیم، می‌گوید: «شاید تصورتان این باشد که چون مادرش هستم و او حالا در این دنیا نیست، من دارم تمجیدش را می‌کنم؛ اما به شهادت همه کسانی که پویا را می‌شناختند، پسرم دارای بهترین صفاتی بود که یک والد می‌تواند برای فرزندش متصور باشد. دعای همیشگی من این بود که خدا یک فرزند، شبیه به پویا به هر کسی که حسرت داشتن فرزندی به دل دارد، نصیب کند. من واقعا با همه قلبم از آن جوان رضایت داشتم. فرهیخته و تحصیل‌کرده، قابل اتکا و اهل خواندن بود. او هرگز نسبت به مسایل پیرامونش بی‌تفاوت نبود. با من که مادرش بودم، صبور و مهربان و اهل مدارا بود و هر آنچه از خوبی‌های جهان می‌توانست در یک نفر جمع بشود، در وجود پویا جمع بود. من پویا را به سختی بزرگ کردم. شاهد تمام دقایق قد کشیدنش بودم و او جای همه نداشته‌هایم بود. با دارایی و نداری‌ام می‌ساخت و هرگز اعتراضی نمی‌کرد. حالا که به اینجا رسیده‌ام تنها چیزی که مرا تسلی می‌دهد، این است که پویا تاثیر خودش را بر نسل امروز گذاشته. او در افشای ستمی که به مردم می‌شود، یک روزنه بوده. گامی که او برداشت گام بزرگی بود و همین هم قلب مرا آرام می‌کند.»

 

در این دو سال چند بار شما را بردند و آوردند؟

آیا شکایت هم کرده‌اید؟

یعنی به دادخواهی باور ندارید؟

آیا برای سالگردش برنامه‌ای دارید؟

برای دستیابی به پاسخ این پرسش، به هیچ نهاد یا مرجعی مراجعه نکرده‌اید؟

 

{[ breaking.title ]}

{[ breaking.title ]}