محکومیت سیاست حجاب اجباری، توسط ۹ فعال سیاسی و روشنفکر ایرانی

۹ تن از فعالین سیاسی و روشنفکر ایرانی، در روز دوشنبه ۲۶آذر۱۴۰۲ با انتشار بیانیه‌ای، پافشاری جمهوری اسلامی در رابطه با سیاست حجاب اجباری را محکوم و آن را «یک معضل بزرگ اجتماعی، سیاسی و امنیتی» عنوان کردند.

در این بیانیه که به امضای «صدیقه وسمقی»، «زهرا رهنورد»، «هاشم آقاجری»، «نسرین ستوده»، «فرهاد میثمی»، «لطف‌الله میثمی»، «عالیه مطلب‌زاده»، «مصطفی ملکیان» و «ناصر زرافشان» رسیده است، تاکید شده «حجاب تحمیلی نه‌تنها از نظر عقلی، بلکه در چارچوب شریعت سنتی که حکومت اسلامی، خود را متعهد به آن می‌داند نیز، هیچ‌گونه مبنا و وجاهتی ندارد.»

نویسندگان این بیانیه، حجاب را «ابداعی برای اعمال تبعیض مضاعف علیه زنان» توسط حکومت اسلامی دانستند و عنوان کرده‌اند «ما ستم مضاعفی را که از طریق تحمیل حجاب اجباری بر نیمی از جامعه اعمال می‌شود محکوم می‌کنیم.»

در این بیانیه که نام خانم صدیقه وسمقی، نویسنده و اسلام‌پژوه که در اعتراض به رنج و کشتاری که شهروندان ایران طی یکسال گذشته متحمل شدند حجاب از سر برداشت و از جنبش «زن، زندگی، آزادی» حمایت کرد و خانم زهرا رهنورد که همچنان حجاب بر سر دارد در آن دیده می‌شود، آمده است: «شکست تجربه‌ طولانی و پرهزینه‌ تحمیل حجاب، انتظار معقول لغو قانون مربوطه را پررنگ‌تر از همیشه کرده اما با شگفتی ملاحظه می‌شود که حکومت بدون توجه به این خواسته‌ اکثریت جامعه، اقدامات خشونت‌بار خود را علیه زنان افزایش داده و بدتر از آن با فریب‌کاری و دروغ‌گویی می‌کوشد از پذیرش مسئولیت پیامدهای این گونه اقدامات بگریزد.»

در بخشی از این بیانیه، به افشای نامه «احمد وحیدی»، وزیر کشور جمهوری اسلامی در روزنامه «اعتماد» در شماره ۵آذر و تصویر بخشنامه وزیر کشور به تاریخ ۹خرداد۱۴۰۲ که دارای مُهر «خیلی محرمانه» است و در آن، بر «بازداشت» و «برخورد» با زنان بدون حجاب اجباری از جمله در «مترو» تاکید شده بود، اشاره شده و به «دروغ‌گویی وزیر»، «سیاست‌های پنهان‌کارانه جمهوری» و «عدم جرات پذیرش مسوولیت» این تصمیم تاکید شده است.

امضا کنندگان این بیانیه همچنین «پدیده حجاب‌بانی» را «نه یک حرکت خودجوش و مردمی، بلکه یک سیاست سازمان‌یافته‌ی حکومتی» عنوان کردند.

این بیانیه در انتها، از حجاب اجباری به‌عنوان «دست‌آویزی برای هتک حرمت و کرامت زن ایرانی و پایمال‌کردن حقوق» آن‌ها یاد کرده و نویسندگان آن، خواستار «پایان دادن به کلیه سیاست‌های ستم‌گرانه علیه زنان در حوزه‌های گوناگون فردی و اجتماعی» شدند و خود را از پشتیبانان «امر حجاب اختیاری» معرفی کردند.